Για πληροφορίες και ερωτήσεις γράψτε μας στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: akhs1914@hotmail.com

ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ Ἀπό τό νέο αντιεξελικτικό βιβλίο τοῦ Ἀρχίμ. Ἰωάννου Κωστωφ, Φυσικού ΒΙΒΛΟΣ & ΕΞΕΛΙΞΗ τηλ. ἐπικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542 Πηγή: http://www.truthtarget.gr TRUTH TARGET

ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ

Σκοπός τοῦ σύμπαντος εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Γράφει ὁ Προκόπιος ὁ Πελοποννήσιος: «Ὁ ἄνθρωπος εἶναι μέσα στόν κόσμο αὐτό, σάν ἕνας πολύτιμος λίθος, μέσα στόν κύκλο τοῦ δακτυλιδιοῦ. Δηλαδή ἡ τιμή ὅλου τοῦ ἔργου, καί ὁ σκοπός ἐκεῖνος, γιά τόν ὁποῖο ἑτοιμάσθηκε ἕνα τόσο ὡραῖο ἔργο, καθώς καί ἡ τιμή τοῦ δακτυλιδιοῦ, εἶναι ὁ πολύτιμος λίθος πού βρίσκεται σ᾽ αὐτό, καί αὐτό δέν ἑτοιμάσθηκε γιά ἄλλο σκοπό τόσο τεχνικό, παρά γιά νά δεχθῆ τόν πολύτιμο λίθο»(ΠΠ, 171).

Κατά της αίρεσης «Exeldim Εξελικτική Δημιουργία» Παρουσιάζουμε την Ορθόδοξη θέση κατά της κακοδοξίας των αιρετικών της Exeldim που σπέρνουν τον σπόρο της πλάνης μέσα στην Εκκλησία Του Χριστού.

ΤΟ ΝΕΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΕ ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: ROMAN CATHOLICS MET ORTHODOXY - ΟΤΑΝ ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΟΙ ΣΥΝΑΝΤΟΥΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΑΝΘΙΖΕΙ...!


Roman Catholics met Orthodoxy

Όταν οι Ρωμαιοκαθολικοί συναντούν την Ορθοδοξία

ο Ουρανός ανθίζει...!

Ένα νέο ιστολόγιο με μεταστροφές από τον Ρωμαιοκαθολικισμό στην Ορθοδοξία! Είναι αφιερωμένο σε όλους τους πρώην Ρωμαιοκαθολικούς που έγιναν Ορθόδοξοι...!

Μερικοί από αυτούς είναι ο πρώην Ρωμαιοκαθολικός ιερέας που μεταστράφηκε στην Ορθοδοξία και έγινε Ορθόδοξος Επίσκοπος και Άγιος: Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Πάυλος ντε Μπαλλεστέρ που μαρτύρησε το 1984 στο Μεξικό από Ρωμαιοκαθολικούς

Ο Άγιος Νεομάρτυρας Χοσέ Munoz-Cortez από τη Χιλή ο οποίος από Ρωμαιοκαθολικός έγινε Ορθόδοξος και είχε μία θαυματουργική Εικόνα της Παναγίας η οποία καθημερινά μυρόβλιζε και έκανε παγκόσμιες περιοδίες για να μιλήσει για το θαύμα αυτό της Παναγίας, ο οποίος σε μια από αυτές τις ιεραποστολικές του περιοδίες μαρτύρησε το 1997 σε ξενοδοχείο της Αθήνας από σατανιστές

Ο Γερμανός συγγραφέας Klaus Kenneth, ο Γάλλος π. Πλακίδας Deseille και οι Γαλλιδες μοναχές της Μονής του οι οποίοι απο Ρωμαιοκαθολικοί βαπτίστηκαν Ορθόδοξοι, η Γερμανίδα Ρωμαιοκαθολική Μοναχή Ματθαία Oswald που έγινε Ορθόδοξη Μοναχή και πολλοί άλλοι πρώην Ρωμαιοκαθολικοί που έγιναν Ορθοδοξοι.

Όταν οι Ρωμαιοκαθολικοί συναντούν την Ορθοδοξία ο Ουρανός ανθίζει...!


Η Αγία Γραφή ερμηνεύεται σωστά μόνο (!) από την Εξελικτική Δημιουργία... «Τι μπορεί να είναι πιο εχθρικό προς την Ορθοδοξία; Μας λένε καθαρά ότι, ΜΟΝΟ η αίρεση Exeldim ερμηνεύει την Αγία Γραφή. Όχι οι Άγιοι. Όχι οι Οικουμενικές Σύνοδοι. Όχι η Εκκλησία.» .... Τα λόγια είναι περιττά...

Ο άνθρωπος δεν είναι προϊόν της βιολογικής εξέλιξης των ειδών, όπως ψευδώς ισχυρίζονται κάποιοι δήθεν «Ορθόδοξοι» προσπαθώντας να προσηλυτίσουν τους αγνούς Ορθόδοξους Χριστιανούς.

Απολογητική μελέτη του ερευνητού κ. Σαλταούρα Χρήστου, με θέμα: « Ο ΥΙΟΣ ΟΜΟΟΥΣΙΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ »



Ο ΥΙΟΣ ΟΜΟΟΥΣΙΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ

«καὶ ὁ θρόνος τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀρνίου ἐν αὐτῇ ἔσται, καὶ οἱ δοῦλοι αὐτοῦ λατρεύσουσιν αὐτῷ  καὶ ὄψονται τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν». 
Αποκάλυψη 22:3-4.

Αρχιμανδρίτης Πατήρ Ιωάννης Κωστώφ. Θέμα : «Η Αγία και Μεγάλη Εβδομάς». Με κατάνυξη και δέος βαδίζουμε προς το Θείον Πάθος.

EXELDIM ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ( Σατανική αίρεση η Exeldim !!! ) « † Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης »

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ. Θέμα της απολογητικής μελέτης: «῎Ακουε, ᾿Ισραήλ· Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστι».

«῎Ακουε, ᾿Ισραήλ· Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστι» Δευτερονόμιον 6:4.

Το εδάφιο αυτό παρερμηνεύεται δεινώς υπό των ποικιλωνύμων αντιτριαδικών αιρέσεων !

Οι αρνητές του δόγματος της Αγίας Τριάδος θεωρούν ότι σε αυτό το εδάφιο βρίσκουν την «απόδειξη» που χρειάζονται για να αρνηθούν την Τριαδικότητα του Θεού. Ορίστε ! Λέγουν. Η Γραφή λέγει ξεκάθαρα ότι ο Κύριος (Γιαχβέ) είναι Ένας και μοναδικός ! Μάλιστα παραθέτουν και το παρακάτω απόσπασμα από την Καινή Διαθήκη το οποίο επίσης παρερμηνεύουν :

« Καὶ προσελθὼν εἷς τῶν γραμματέων, ἀκούσας αὐτῶν συζητούντων, ἰδὼν ὅτι καλῶς αὐτοῖς ἀπεκρίθη, ἐπηρώτησεν αὐτόν· Ποία ἐστὶ πρώτη πάντων ἐντολὴ;  ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη αὐτῷ ὅτι Πρώτη πάντων ἐντολὴ· ἄκουε, Ἰσραήλ, Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστι» Μάρκος 12: 28-29.

Ορίστε ! Λέγουν. Ο Ιησούς επανέλαβε την μεγάλη αλήθεια την οποία περιέχει η Παλαιά Διαθήκη. Ο ίδιος λέγει ότι ο Θεός είναι ΕΙΣ. Μάλιστα το ΕΙΣ δεν έχει πληθυντικό αριθμό και εκφράζει το απόλυτο αριθμητικό 1, την απόλυτη μονάδα. Αφού η λέξη ΕΙΣ δεν έχει πληθυντικό αριθμό δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να εκφράσει «ενότητα Προσώπων».  Ο Θεός λοιπόν είναι απολύτως Ένας και Μοναδικός και όχι Τριάδα Προσώπων !


1) «῎Ακουε, ᾿Ισραήλ· Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστι» Δευτερονόμιον 6:4

Το εδάφιο αυτό που μας κοπανάνε διαρκώς οι αντιτριαδίτες αιρετικοί λέγει ότι ο Θεός είναι Ένας, ΔΕΝ λέγει ότι είναι «Ένα Πρόσωπο» ! Η λέξη «Πρόσωπο» δεν υπάρχει στο εδάφιο !  Ο Γιαχβέ είναι ένας ως προς την Ουσία όχι ως προς τα Πρόσωπα ! Άλλα οι αιρετικοί θέλουν να καταλαβαίνουν όταν διαβάζουν την Γραφή αυτό που τους υπαγορεύει ο Διάβολος !

Εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν πιστεύουμε σε Τριάδα Θεοτήτων αλλά σε Τριάδα θείων Προσώπων του Ενός Θεού, υπάρχει διαφορά ! Είμαστε Μονοθεϊστές όχι Πολυθεϊστές !

Η Γραφή όπως θα δούμε παρακάτω διδάσκει ότι υπάρχει ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΠΡΟΣΩΠΩΝ στον Ένα Θεό. Οι αιρετικοί όμως δεν μελετούν συνολικά την Γραφή αλλά παραθέτουν αποσπασματικά εδάφια τα οποία διαστρεβλώνουν για να πλανήσουν τους αδαείς.
Δεν υπάρχει στη Γραφή ούτε ένα εδάφιο που να λέει αυτό που διδάσκουν οι αιρετικοί. Δηλαδή ότι «ο Θεός είναι Ένα Πρόσωπο» !
2) «῎Ακουε, ᾿Ισραήλ· Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστι» Δευτερονόμιον 6:4
Εβραϊκά : «ΣΕΜΑ ΓΙΣΡΑΕΛ ΓΙΑΧΒΕ ΕΛΟΧΕΝΟΥ ΓΙΑΧΒΕ ΕΧΑΔ»

Σημείωση: Τα Εβραϊκά διαβάζονται από τα δεξιά προς τα αριστερά.

Ο Ιησούς παραθέτει (Μάρκος 12:29) από την Παλαιά Διαθήκη, από το βιβλίο του Δευτερονομίου το οποίο πρωτοτύπως εγράφη στα Εβραϊκά.
Η λέξη ΕΙΣ του Ελληνικού κειμένου είναι μετάφραση της Εβραϊκής λέξης ΕΧΑΔ.
(Εχάδ) = ΕΙΣ

Σε αντίθεση με την Ελληνική λέξη ΕΙΣ που δεν έχει πληθυντικό αριθμό, η λέξη ΕΧΑΔ έχει ! Αυτό δεν το λένε όμως οι αιρετικοί διότι θέλουν να πιστεύουμε ότι η λέξη ΕΧΑΔ εκφράζει μόνο το αριθμητικό απόλυτο 1και τίποτε άλλο !

(Αχαδίμ/ πληθυντικός αριθμός στην Εβραϊκή)
Βλέπε εδάφια : Γένεση 11:1, 27:44, 29:20, Δανιήλ 11:20. Παραθέτω δύο:

«Καὶ ἦν πᾶσα ἡ γῆ χεῖλος ἕν, καὶ φωνὴ μία)πᾶσι» Γένεση 11:1

Επειδή το ΕΙΣ δεν έχει πληθυντικό οι Εβδομήκοντα μετέφρασαν τον πληθυντικό του ΕΧΑΔ - ΑΧΑΔΙΜ - με την λέξη ΜΙΑ.
« καὶ ἐδούλευσεν ᾿Ιακὼβ περὶ Ραχὴλ ἑπτὰ ἔτη, καὶ ἦσαν ἐναντίον αὐτοῦ ὡς ἡμέραι ὀλίγαι (), παρὰ τὸ ἀγαπᾷν αὐτὸν αὐτήν» Γένεση 29:20

Επειδή το ΕΙΣ δεν έχει πληθυντικό οι Εβδομήκοντα μετέφρασαν τον πληθυντικό του ΕΧΑΔ - ΑΧΑΔΙΜ - με την λέξη ΟΛΙΓΑΙ.
3) Η λέξη ΕΧΑΔ εκφράζει όχι μόνο το απόλυτο αριθμητικό ΕΙΣ όπως λέγουν οι αιρετικοί αλλά και μία ενότητα.
«ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν           ()»  Γένεση 2:24

Ο άνδρας και οι γυναίκα είναι ΔΥΟ Πρόσωπα αλλά ΜΙΑ Σάρκα ! Έτσι και τα ΤΡΙΑ  Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος είναι ΕΝΑΣ Θεός.
Όπως η λέξη ΕΧΑΔ στο Γένεση 2:24 δεν σημαίνει ότι το ανδρόγυνο είναι ένα μόνο πρόσωπο, έτσι και στο εδάφιο Δευτερονόμιον 6:4 η λέξη ΕΧΑΔ δεν σημαίνει ότι ο Θεός είναι ένα πρόσωπο μόνο !

4) Η Αγία Γραφή είναι γεμάτη με εδάφια στα οποία γίνεται διάκριση Προσώπων στην θεότητα. 


«διότι τάδε λέγει Κύριος παντοκράτωρ· ὀπίσω δόξης ἀπέσταλκέ με  ἐπὶ τὰ ἔθνη τὰ σκυλεύσαντα ὑμᾶς, διότι ὁ ἁπτόμενος ὑμῶν ὡς ὁ ἁπτόμενος τῆς κόρης τοῦ ὀφθαλμοῦ αὐτοῦ.  διότι ἰδοὺ ἐγὼ ἐπιφέρω τὴν χεῖρά μου  ἐπ᾿ αὐτούς, καὶ ἔσονται σκῦλα τοῖς δουλεύουσιν αὐτοῖς, καὶ γνώσεσθε ὅτι Κύριος παντοκράτωρ ἀπέσταλκέ με» Ζαχ. 2:12-13 (8-9)

Ο Κύριος (Γιαχβέ) ομιλεί – «τάδε λέγει Κύριος παντοκράτωρ»- και λέγει : «ὀπίσω δόξης ἀπέσταλκέ με ἐπὶ τὰ ἔθνη τὰ σκυλεύσαντα ὑμᾶς, διότι ὁ ἁπτόμενος ὑμῶν ὡς ὁ ἁπτόμενος τῆς κόρης τοῦ ὀφθαλμοῦ αὐτοῦ.  διότι ἰδοὺ ἐγὼ ἐπιφέρω τὴν χεῖρά μου ἐπ᾿ αὐτούς, καὶ ἔσονται σκῦλα τοῖς δουλεύουσιν αὐτοῖς, καὶ γνώσεσθε ὅτι Κύριος παντοκράτωρ ἀπέσταλκέ με».

Ο Κύριος Παντοκράτωρ λέγει ότι κάποιος τον απέστειλε ! Ποίος ; Μάλιστα αναφερόμενος σε αυτόν που τον απέστειλε λέγει «τοῦ ὀφθαλμοῦ αὐτοῦ»-(τρίτο πρόσωπο), ενώ για τον εαυτό του λέγει «τὴν χεῖρά μου»-(πρώτο πρόσωπο).  Επίσης λέγει «ἀπέσταλκέ» (τρίτο πρόσωπο) και «με» (πρώτο πρόσωπο). Τελικώς μας λέγει ποίος τον απέστειλε : «Κύριος παντοκράτωρ ἀπέσταλκέ με» ! Άλλος δηλαδη Κύριος Παντοκράτωρ (Γιαχβέ Σαβαώθ) απέστειλε τον ομιλούντα Κύριο Παντοκράτωρα (Γιαχβέ Σαβαώθ). Εδώ δηλαδή έχουμε δύο θεία πρόσωπα του Ενός Θεού.

Αμώς 3:1-2  «Ακούσατε τον λόγον τούτον, ον ελάλησε Κύριος εφ ‘ υμάς, οίκος Ισραήλ, και κατά πάσης φυλής, ης ανήγαγον εκ γης Αιγύπτου, λέγων· πλήν υμάς έγνων εκ πασών των φυλών της γης· δια τούτο εκδικήσω εφ ‘ υμάς πάσας τας αμαρτίας υμών.»

Στο χωρίο ομιλεί ένα θείο Πρόσωπο που για τον εαυτό του λέγει ΑΝΗΓΑΓΟΝ= ανέβασα (πρώτο ενικό πρόσωπο) και αναφέρεται σε άλλο θείο Πρόσωπο το οποίο ονομάζει Κύριο, λέγοντας ΕΛΑΛΗΣΕ (τρίτο ενικό πρόσωπο) και τα λόγια του οποίου παραθέτει στο εδάφιο 2 («πλήν υμάς έγνων εκ πασών των φυλών της γης...»).

 Η φράση «ανήγαγον (=ανέβασα) εκ γης Αιγύπτου» δεν είναι λόγος του Προφήτου Αμώς γιατί αυτός γεννήθηκε αιώνες μετά την άνοδο των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο. Δεν ανέβασε ο Αμώς τους Εβραίους από την Αίγυπτο, ο Γιαχβέ τους ανέβασε! Βλέπε και εδάφιο Αμώς 2:10 όπου ο ομιλών Κύριος (Γιαχβέ) λέγει «και εγώ ανήγαγον υμάς εκ γης Αιγύπτου και περιήγαγον υμάς εν τη ερήμω τεσσαράκοντα έτη του κατακληρονομήσαι την γην των Αμορραίων».

Ιερεμίας 14:15 «δια τούτο τάδε λέγει Κύριος περί των προφητών των προφητευόντων επί τω ονόματί μου ψευδή, και εγώ ουκ απέστειλα αυτούς, οί λέγουσι· μάχαιρα και λιμός ουκ έσται επί της γης ταύτης· εν θανάτω νοσερώ αποθανούνται και εν λιμω συντελεσθήσονται οι προφήται».

Στο εδάφιο ένα θείο Πρόσωπο ομιλεί για τον εαυτό του σε πρώτο πρόσωπο λέγοντας «τω ονόματί μου», «εγώ», «ουκ απέστειλα» και αναφέρεται στον Κύριο σε τρίτο πρόσωπο – «τάδε λέγει Κύριος» τα λόγια του οποίου μεταφέρει –«εν θανάτω νοσερώ αποθανούνται και εν λιμω συντελεσθήσονται οι προφήται». Το πρόσωπο που ομιλεί για τον εαυτό του σε πρώτο πρόσωπο λέγοντας «τω ονόματί μου», «εγώ», «ουκ απέστειλα» δεν είναι ο Προφήτης Ιερεμίας. Οι ψευδοπροφήτες στους οποίους αναφέρεται το εδάφιο δεν προφήτευαν στο όνομα του Ιερεμίου αλλά του Γιαχβέ. Ισχυρίζονταν ψευδώς ότι ο Γιαχβέ τους απέστειλε. Βλέπε Ιερεμίας 14:14 «και είπε Κύριος προς με· ψευδή οι προφήται προφητεύουσιν επί τω ονόματί μου, ουκ απέστειλα αυτούς και ουκ ενετειλάμην αυτοίς και ουκ ελάλησα προς αυτούς»

5) Η Γραφή επίσης έχει εδάφια που αποδεικνύουν την Ομοουσιότητα των θείων Προσώπων.
«Αὐτὸς δὲ ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ ἡμῶν καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν ᾿Ιησοῦς Χριστὸς κατευθύναι τὴν ὁδὸν ἡμῶν πρὸς ὑμᾶς» Α' Θεσσαλονικείς 3:11
Το κατευθύναι είναι ΕΥΚΤΙΚΗ ΤΡΙΤΟ ΕΝΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ, και σημαίνει «είθε να κατευθύνει».

Το εδάφιο είναι παραδοξότατο. Διότι αφού ο Απ. Παύλος αναφέρει δύο πρόσωπα, τον Θεό Πατέρα και τον Κύριο Ιησού , θα περίμενε κανείς να χρησιμοποιήσει πληθυντικό αριθμό (ΚΑΤΕΥΘΥΝΑΙΕΝ= είθε να κατευθύνουν).  Όμως ο θεόπνευστος συγγραφέας κάνει χρήση του ενικού αριθμού διότι τα ΔΥΟ Πρόσωπα είναι ΕΝΑΣ Θεός ! Τα δύο Πρόσωπα είναι ΟΜΟΟΥΣΙΑ, έχουν κοινή την θεία ουσία.

« εἶπε δὲ Λὼτ πρὸς αὐτούς· δέομαι κύριε,  ἐπειδὴ εὗρεν ὁ παῖς σου ἔλεος ἐναντίον σου καὶ ἐμεγάλυνας τὴν δικαιοσύνην σου, ὃ ποιεῖς ἐπ᾿ ἐμὲ τοῦ ζῆν τὴν ψυχήν μου, ἐγὼ δὲ οὐ δυνήσομαι διασωθῆναι εἰς τὸ ὄρος, μήποτε καταλάβῃ με τὰ κακὰ καὶ ἀποθάνω.  ἰδοὺ ἡ πόλις αὕτη ἐγγὺς τοῦ καταφυγεῖν με ἐκεῖ, ἥ ἐστι μικρά, καὶ ἐκεῖ διασωθήσομαι· οὐ μικρά ἐστι; καὶ ζήσεται ἡ ψυχή μου ἕνεκέν σου» Γένεση 19: 18-20

Ο Λώτ δέχεται την επίσκεψη δύο αγγελιαφόρων, «Ήλθον δὲ οἱ δύο ἄγγελοι εἰς Σόδομα ἑσπέρας » Γένεση 19 :1 Και ενώ ο Λώτ ομιλεί σε ΔΥΟ αγγελιαφόρους – «εἶπε δὲ Λὼτ πρὸς αὐτούς», ακολουθεί πλήθος εκφράσεων σε ενικό αριθμό ενώ κανονικά θα έπρεπε να είναι στον πληθυντικό !!! Γιατί ; Διότι οι δύο αγγελιαφόροι είναι ΟΜΟΟΥΣΙΑ Πρόσωπα του Ενός Θεού ( Υιός- Άγιο Πνεύμα), δεν είναι κτίσματα.


Αρχιμανδρίτης Πατήρ Ιωάννης Κωστώφ. Ομιλία και συζήτηση με πιστούς. Θέμα : «Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης». Ο Πατήρ Ιωάννης Κωστώφ απαντά σε ερωτήσεις, και αφηγείται τον βίο και περιστατικά από την ζωή και τις διδαχές του Αγίου Παΐσιου.


Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

« Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης »

Παιδική ηλικία

Ο Γέρων Παΐσιος γεννήθηκε στα Φάρασα της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία, στις 25 Ιουλίου του 1924. Ο πατέρας του ονομαζόταν Πρόδρομος και ήταν πρόεδρος των Φαράσων, ενώ η μητέρα του λεγόταν Ευλαμπία. Ο Γέροντας είχε ακόμα 8 αδέλφια. Στις 7 Αυγούστου του 1924, μια εβδομάδα πριν οι Φαρασιώτες φύγουν για την Ελλάδα, ο Γέροντας βαφτίστηκε από τον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη, ο οποίος επέμεινε και του έδωσε το δικό του όνομα «για να αφήσει καλόγερο στο πόδι του», όπως χαρακτηριστικά είχε πει.

Πέντε εβδομάδες μετά τη βάπτιση του μικρού τότε Αρσένιου, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1924 η οικογένεια Εζνεπίδη, μαζί με τα καραβάνια των προσφύγων, έφτασε στον Άγιο Γεώργιο στον Πειραιά και στη συνέχεια πήγε στην Κέρκυρα, όπου και τακτοποιήθηκε προσωρινά στο Κάστρο. Στην Κέρκυρα η οικογένειά του έμεινε ενάμιση χρόνο. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Ηγουμενίτσα και κατέληξε στην Κόνιτσα. Εκεί ο Αρσένιος τελείωσε το δημοτικό σχολείο και πήρε το απολυτήριο του «με βαθμό οκτώ και διαγωγή εξαίρετο». Από μικρός συνεχώς είχε μαζί του ένα χαρτί, στο οποίο σημείωνε τα θαύματα του Αγίου Αρσενίου. Έδειχνε ιδιαίτερη κλίση προς τον μοναχισμό και διακαώς επιθυμούσε να μονάσει. Οι γονείς του χαριτολογώντας, του έλεγαν «βγάλε πρώτα γένια και μετά θα σε αφήσουμε».

Εφηβικά χρόνια και ο στρατός

Στο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι να υπηρετήσει στο στρατό ο Αρσένιος δούλεψε σαν ξυλουργός. Όταν του παραγγελνόταν να κατασκευάσει κάποιο φέρετρο, ο ίδιος συμμεριζόμενος την θλίψη της οικογένειας, αλλά και τη φτώχεια της εποχής, δεν ζητούσε χρήματα.

Το 1945 ο Αρσένιος κατατάχτηκε στο στρατό και υπηρέτησε σαν ασυρματιστής κατά τον ελληνικό εμφύλιο. Όσο καιρό δεν ήταν ασυρματιστής, ζητούσε να πολεμεί στην πρώτη γραμμή, προκειμένου κάποιοι οικογενειάρχες, να μην βλαφτούν. Το μεγαλύτερο όμως διάστημα της θητείας του το υπηρέτησε με την ειδικότητα του ασυρματιστή. Απολύθηκε από το στρατό το 1949.

Μοναστικός Βίος

Τα πρώτα χρόνια

Ο πατέρας Παΐσιος πρώτη φορά εισήλθε στο Άγιο Όρος για να μονάσει το 1949, αμέσως μετά την απόλυσή του από το στρατό. Όμως επέστρεψε στα κοσμικά για ένα χρόνο ακόμα, προκειμένου να αποκαταστήσει τις αδελφές του. έτσι το 1950 πήγε στο Άγιο Όρος. Η πρώτη μονή στην οποία κατευθύνθηκε και παρέμεινε για ένα βράδυ ήταν Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στις Καρυές. Εν συνεχεία κατέλυσε στη σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος, στο κελί των Εισοδίων της Θεοτόκου. Εκεί θα γνωρίσει τον πατέρα Κύριλλο που ήταν ηγούμενος στη μονή και θα τον ακολουθήσει πιστά.

Λίγο αργότερα αποχώρησε από τη μονή και κατευθύνθηκε στη Μονή Εσφιγμένου. Εκεί τελέσθηκε η τελετή της «ρασοευχής» και πήρε το πρώτο όνομά του που ήταν Αβέρκιος. Και εκεί αμέσως ξεχώρισε για την εργατικότητά του, τη μεγάλη αγάπη και κατανόηση που έδειχνε για τους «αδελφούς» του, την πιστή υπακοή στο γέροντά του, την ταπεινοφροσύνη του, αφού θεωρούσε εαυτόν κατώτερο όλων των μοναχών στην πράξη. Προσευχόταν έντονα και διάβαζε διαρκώς, ιδιαίτερα τον Αββά Ισαάκ.

Το 1954 έφυγε από τη μονή Εσφιγμένου και κατευθύνθηκε προς την Μονή Φιλοθέου, που ήταν Ιδιόρυθμο μοναστήρι όπου μόναζε και ένας θείος του. Η συνάντησή του όμως με τον Γέροντα Συμεών θα είναι καταλυτική για την πορεία και διαμόρφωση του μοναχικού χαρακτήρα του Παϊσίου. Μετά από δύο χρόνια, το 1956, χειροθετήθηκε «Σταυροφόρος» και πήρε το «Μικρό Σχήμα». Τότε ήταν τελικά που ονομάστηκε και «Παΐσιος», χάρη στο Μητροπολίτη Καισαρείας Παΐσιο τον β΄, ο οποίος ήταν και συμπατριώτης του. Ο Γέρων Αυγουστίνος αυτήν την περίοδο απέκτησε στενή σχέση με τον Παΐσιο.

Το 1958, ύστερα από «εσωτερική πληροφόρηση», πήγε στο Στόμιο Κονίτσης. Εκεί πραγματοποίησε έργο το οποίο αφορούσε στους ετερόδοξους αλλά περιελάμβανε και τη βοήθεια των βασανισμένων και φτωχών Ελλήνων, είτε με φιλανθρωπίες, είτε παρηγορώντας τους και στηρίζοντάς τους ψυχολογικά, με αιχμή το λόγο του Ευαγγελίου. Επί 4 έτη έμεινε στην Ιερά Μονή Γενεθλίων της Θεοτόκου στο Στόμιο, όπου αγαπήθηκε πολύ από τον λαό της περιοχής για την προσφορά και τον μετριοπαθή χαρακτήρα του.

Από εκεί πήγε στο Όρος Σινά στο κελί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης. Ο Γέροντας εργαζόταν ως ξυλουργός και ό,τι κέρδιζε το έδινε σε φιλανθρωπίες στους Βεδουίνους, ιδίως τρόφιμα και φάρμακα.

Επιστροφή στο Άγιο Όρος

Το 1964 επέστρεψε στο Άγιο Όρος, από όπου δεν ξαναέφυγε ποτέ. Η σκήτη η οποία τον φιλοξένησε ήταν η Ιβήρων. Στο διάστημα που παρέμεινε εκεί, και συγκεκριμένα το 1966, ασθένησε σοβαρά και εισήχθη στο Νοσοκομείο Παπανικολάου. Υποβλήθηκε σε εγχείρηση, με αποτέλεσμα μερική αφαίρεση των πνευμόνων. Στο διάστημα μέχρι να αναρρώσει και να επιστρέψει στο Άγιο Όρος φιλοξενήθηκε στην Μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, στη Σουρωτή. Επέστρεψε στο Άγιο Όρος μετά την ανάρρωσή του και το 1967 μετακινήθηκε στα Κατουνάκια, και συγκεκριμένα στο Λαυρεώτικο κελί του Υπάτου.

Από τότε άρχισε να δέχεται πολλές επισκέψεις. Ήδη το όνομά του έχει αρχίσει να γίνεται αρκετά γνωστό μακριά από το Όρος και κάθε λογής βασανισμένοι άνθρωποι οδηγούνταν σε αυτόν, μαθαίνοντας για ένα χαρισματικό μοναχό που ονομάζεται Παΐσιος. Το επόμενο έτος μεταφέρεται στη Μονή Σταυρονικήτα. Βοηθάει σημαντικά σε χειρονακτικές εργασίες, συνεισφέροντας στην ανακαίνιση του μοναστηριού. Συχνά μάλιστα βοηθάει ως ψάλτης στη Σκήτη Τιμίου Προδρόμου το Γέροντα Τύχωνα. Οι δύο γέροντες ανέπτυξαν δυνατή φιλία η οποία τερματίσθηκε με την κοίμηση του Γέρωντα Τύχωνα το 1968. Ο Παΐσιος έμεινε στο κελί του Γέροντα Τύχωνα για ένδεκα έτη μετά την κοίμησή του, πράγμα που ήταν επιθυμία του φίλου του λίγο πριν πεθάνει.

Στην Παναγούδα

Το 1979 αποχώρησε από την σκήτη του Τιμίου Προδρόμου και κατευθύνθηκε προς την Μονή Κουτλουμουσίου. Εκεί εισχώρησε στή μοναχική αδελφότητα ως εξαρτηματικός μοναχός. Η Παναγούδα ήταν μια σκήτη εγκαταλελειμμένη και ο Παΐσιος εργάστηκε σκληρά για να δημιουργήσει ένα κελί με «ομόλογο», όπου και έμεινε μέχρι και το τέλος τη ζωής του. Από την εποχή που εγκαταστάθηκε στην Παναγούδα πλήθος λαού τον επισκεπτόταν. Ήταν μάλιστα τόσο το πλήθος ώστε να υπάρχουν και ειδικές σημάνσεις που επεσήμαναν τον δρόμο προς το κελί του, ώστε να μην ενοχλούν οι επισκέπτες τους υπολοίπους μοναχούς. Επίσης δεχόταν πάρα πολλές επιστολές. Όπως έλεγε ο γέροντας στενοχωρείτο πολύ, γιατί από τις επιστολές μάθαινε μόνο για διαζύγια και ασθένειες ψυχικές ή σωματικές. Παρά το βεβαρημένο πρόγραμμά του, συνέχιζε την έντονη ασκητική ζωή, σε σημείο να ξεκουράζεται ελάχιστα, 2 με 3 ώρες την ημέρα. Εξακολούθησε όμως να δέχεται και να προσπαθεί να βοηθήσει τους επισκέπτες. Συνήθιζε επίσης να φτιάχνει «σταμπωτά» εικονάκια τα οποία χάριζε στους επισκέπτες σαν ευλογία.

Οι ασθένειες του Γέροντα

Το ιστορικό

Το 1966 ο γέροντας νοσηλεύθηκε στο Νοσοκομείο Παπανικολάου λόγω βρογχεκτασιών. Μετά την επέμβαση για την αφαίρεσή τους και λόγω της χρήσης ισχυρών αντιβιοτικών ο γέροντας έπαθε ψευδομεμβρανώδη κολίτιδα, η οποία του άφησε μόνιμα δυσπεπτικά προβλήματα. Κάποια στιγμή, ενώ εργαζόταν στην πρέσσα που είχε στο κελί του, έπαθε βουβωνοκήλη. Αρνήθηκε να νοσηλευτεί και υπέμεινε καρτερικά την ασθένεια, η οποία του έδινε φοβερούς πόνους για τέσσερα ή πέντε χρόνια. Κάποια μέρα σε μια επίσκεψή του στη Σουρωτή, κάποιοι γνωστοί του γιατροί κυριολεκτικά τον απήγαγαν και τον οδήγησαν στο Θεαγένειο νοσοκομείο, όπου και χειρουργήθηκε. Παρά την αντίθεση των γιατρών, ο γέροντας συνέχισε τη σκληρή ασκητική ζωή και τις χειρωνακτικές εργασίες κάτι που επιδείνωσε και άλλο την κατάσταση της υγείας του.

Το τέλος της ζωής του

Μετά το 1993 άρχισε να παρουσιάζει αιμορραγίες για τις οποίες αρνούνταν να νοσηλευτεί λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «όλα θα βολευτούν με το χώμα». Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους ο Παΐσιος βγαίνει για τελευταία φορά από το Όρος και πηγαίνει στη Σουρωτή, στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου για τη γιορτή του Αγίου Αρσενίου (10 Νοεμβρίου). Εκεί μένει για λίγες μέρες και ενώ ετοιμάζεται να φύγει ασθενεί και μεταφέρεται στο Θεαγένειο, όπου του γίνεται διάγνωση για όγκο στο παχύ έντερο. Στις 4 Φεβρουαρίου του 1994 ο γέροντας χειρουργείται.

Παρότι η ασθένεια δεν σταμάτησε (παρουσίασε μεταστάσεις στους πνεύμονες και στο ήπαρ), ο γέροντας ανακοίνωσε την επιθυμία του να επιστρέψει στο Άγιο Όρος στις 13 Ιουνίου. Ο υψηλός πυρετός όμως και η δύσπνοια τον ανάγκασαν να παραμείνει.

Στο τέλος του Ιουνίου οι γιατροί του ανακοινώνουν ότι τα περιθώρια ζωής του ήταν δύο με τρεις εβδομάδες το πολύ. Τη Δευτέρα 11 Ιουλίου (γιορτή της Αγίας Ευφημίας) ο γέροντας κοινώνησε για τελευταία φορά γονατιστός μπροστά στο κρεβάτι του. Τις τελευταίες μέρες της ζωής του αποφάσισε να μην παίρνει φάρμακα ή παυσίπονα, παρά τους φρικτούς πόνους της ασθένειάς του.

Τελικά την Τρίτη 12 Ιουλίου 1994 (με το νέο ημερολόγιο) και ώρα 11:30 το βράδυ την ησυχία τάραξε μια δυνατή βροντή! Κατόπιν με συνεχείς αστραπές φωτιζόταν όλο το Άγιον Όρος.
Το απόγευμα έγινε γνωστό ότι ο γέροντας είχε περάσει πιά στην αιωνιότητα.

Ενταφιάστηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Έκτοτε, κάθε χρόνο στις 11 προς 12 Ιουλίου, στην επέτειο κοιμήσεως του Γέροντος, τελείται αγρυπνία στο Ιερό Ησυχαστήριο, με συμμετοχή χιλιάδων πιστών.

Πνευματική Παρακαταθήκη του Γέροντα Παΐσιου

Συγγενείς του

Από τα 9 αδέλφια του π. Παϊσίου ζει σήμερα μόνο ένας στη Κόνιτσα, ο Ραφαήλ. Είναι μεγαλύτερος από το γέροντα. Και παρά τα 93 του χρόνια θυμάται τον ξεριζωμό από την Καππαδοκία, τον αδελφό του, τον γέροντα Παΐσιο μικρό παιδάκι 40 ημερών στην αγκαλιά της μάνας του αλλά και τον άγιο Αρσένιο, τον ιερέα του χωριού αρχηγό στις δύσκολες μέρες του ξεριζωμού. 

Πνευματικοπαίδια του γέροντα

Πολλοί είναι οι άνθρωποι που γνώρισαν το Γέροντα Παΐσιο. Καθένας από αυτούς μπορεί να πει μια ιστορία για το Γέροντα ή να θυμηθεί την απλότητά του. Οι πιο κοντινοί στο Γέροντα Παΐσιο άνθρωποι που ζούνε σήμερα είναι:
Ο πατήρ Παΐσιος ο μαθηματικός που ζει σε ένα κελλάκι κοντά στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους. Αυτός έλαβε το όνομα του Γέροντα και είναι ο πνευματικός της Μονής του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή.
Ο ιερομόναχος Αρσένιος και ο μοναχός Ησαΐας που μένουν στο κελλάκι της Παναγούδας όπως ο γέροντας Παΐσιος επιθυμούσε. Οι δύο μοναχοί κρατούν το κελλάκι όπως το είχε ο γέροντας και δέχονται με μεγάλη χαρά όσους επισκέπτονται το σπιτάκι που έζησε ο γέροντας Παΐσιος.
Οι μοναχές της Σουρωτής στη γυναικεία Ιερά Μονή αγίου Ιωάννου του Θεολόγου κατέχουν δύο πολύτιμους θησαυρούς: Τα λείψανα του αγίου Αρσενίου και τον τάφο του γέροντος Παισίου. Στο μοναστήρι της Σουρωτής καθημερινά συρρέουν πολλοί προσκυνητές από ολόκληρο τον κόσμο για να προσκυνήσουν στον τάφο του γέροντος Παισίου.

Μαρτυρία

Υπάρχουν βεβαίως και πάρα πολλοί άλλοι άνθρωποι που γνώρισαν το Γέροντα Παΐσιο, άκουσαν τη διδασκαλία του, διαπίστωσαν την αγιότητά του, δέχτηκαν τα δώρα της προσευχής του. Όλοι αυτοί ομολογούν πως ο γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης είναι ένας από τους πιο σημαντικούς αγίους ασκητές του 20ου αιώνα.

Γενικά

Ο Γέρων Παΐσιος ήταν ένας πολύ απλός άνθρωπος, ο οποίος πίστευε στο λόγο του Ευαγγελίου, κάνοντας τρόπο ζωής τον μοναστικό βίο και τις διδαχές της ορθόδοξης ασκητικής παράδοσης. Οι εγκύκλιες γνώσεις του περιορίζονταν στο επίπεδο του δημοτικού. Παρ' όλα αυτά ξεχώριζε για την «χαριτωμένη» απλότητά του και την έντονη αγωνία που τον διακατείχε για την βοήθεια των συνανθρώπων του, που αναζητούσαν ένα πνευματικό καθοδηγητή. Ο ίδιος αποτελούσε παράδειγμα ανθρώπου αφιερωμένου στον Θεό, αφαιρώντας τις προσωπικές επιδίωξεις και τα προσωπικά θελήματα. Η υπακοή, η άσκηση, η ταπείνωση, η ευσέβεια, το φιλότιμο και πάνω από όλα η αγάπη και η μακροθυμία, αποτελούσαν τρόπο ζωής για τον ίδιο, αλλά και διδαχές για όσους αποζητούσαν ένα λόγο παρηγοριάς ή κάποια επίλυση προσωπικού προβλήματος.

Διδαχές

Λογισμοί. Μεγάλο βάρος έδινε στον λογισμό ο Γέροντας. Πάντα ανέφερε ότι όλα ξεκινούν από τους καλούς λογισμούς, οι οποίοι αποδιώκουν τους κακούς. Να σκέπτόμαστε θετικά για τον συνάνθρωπο και όχι αρνητικά, γιατί αλλιώς εισέρχεται η πονηριά στον άνθρωπο και η ισχυρογνωμοσύνη. Μάλιστα ανέφερε να μην εμπιστευόμαστε και τους δικούς μας λογισμούς και να δίνουμε χώρο στο θέλημα του Θεού, γιατί όποιος κάνει κάτι τέτοιο βγαίνει πάντα κερδισμένος.

Φιλότιμο 

Ο Γέροντας διαρκώς ανέφερε ότι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν και αρχοντική αγάπη. «Ό,τι προσφέρουμε ή κάνουμε», έλεγε «πρέπει να γίνεται φιλότιμα και όχι αναγκαστικά και συμφεροντολογικά. Να μην ακολουθούμε από φόβο αλλά να έχουμε θέληση και καλή προαίρεση, όπως και ο Χριστός όταν ήρθε σε αυτόν τον κόσμο».

Θεία Δικαιοσύνη

Ανέφερε διαρκώς πως αν ο άνθρωπος θέλει να ομοιάσει στους Αγίους πρέπει να εφαρμόζει την Θεία δικαιοσύνη και όχι την ανθρώπινη. Η ανθρώπινη δικαιοσύνη κατά τον Γέροντα είναι τυφλή και υπάρχει για να αποτρέπει τους κακούς και πονηρούς ανθρώπους. Η Θεία δικαιοσύνη όμως στοχεύει να εξυπηρετεί τον αδύναμο άνθρωπο και αυτούς που έχουν ανάγκη. Όταν εφαρμόζουμε την Θεϊκή δικαιοσύνη τότε αποφεύγουμε τις έριδες, τις κατακρίσεις και τις διαφορές με τους συνανθρώπους μας.

Θεία Πρόνοια

Η Θεία πρόνοια είναι ανεξιχνίαστη και ανεξερεύνητη, στοχεύει στη σωτηρία του ανθρώπου και την αιώνια ζωή. Επεσήμανε πως δεν πρέπει συνέχεια να μεριμνούμε για τα « βιοτικά » πράγματα, γιατί ο Θεός προνοεί έτσι ώστε να μας δίνει αυτό που ποθούμε, πολλές φορές πριν καν το ζητήσουμε, αρκεί το μυαλό μας να βρίσκεται σε Αυτόν και να προσευχόμαστε. Όταν συμβαίνει κάτι άσχημο σε κάποιον είναι παραχώρηση από το Θεό και όχι σταλμένο από αυτόν, έτσι ώστε να εκπαιδεύσει του ανθρώπους ένεκα της οικονομίας Του.

Ταπείνωση 

Η ταπείνωση για το γέροντα ήταν το θεμελιώδες στοιχείο της σωτηρίας του ανθρώπου και γενικότερα το στοιχείο το οποίο επιφέρει τις καλές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Ανέφερε μάλιστα οτι ο Θεός «αδυνατεί» να βοηθήσει όταν ο άνθρωπος δεν ταπεινώνεται και προσπαθεί τότε με κάθε τρόπο να επιφέρει την ταπείνωση, μέσω των παθών. Χωρίς ταπείνωση, συνέχιζε, δεν επέρχεται η Θεία Χάρις, κλείνουμε την καρδιά μας από το Χριστό και ό,τι αρχικά «κερδίζουμε» γρήγορα το ξανά χάνουμε.

Υπακοή. Η πλήρης υπακοή, σύμφωνα με το γέροντα επιφέρει την ταπείνωση που είναι η αρχή όλων των καλών. «Να υπακούμε και όταν αδικούμαστε, γιατί ο Θεός ανταποδίδει την υπομονή στην αδικία» συχνά έλεγε. «Σήμερα όλοι είναι ανυπόμονοι, οι υπομονετικοί όμως σύμφωνα με το Χριστό θα κερδίσουν την βασιλεία των ουρανών», κατέληγε.

Προφητείες

Ο Γέροντας πραγματοποίησε και αρκετές προφητείες. Δυστυχώς όμως πολλοί καπηλεύτηκαν τις διδαχές του γέροντος, λέγοντας πολλά πράγματα, είτε για ίδιον όφελος, είτε για εθνικά φρονήματα, που ο ίδιος ποτέ δεν ανέφερε, κάτι που τον λυπούσε ενώ ήταν ήδη εν ζωή. Οι περισσότερες από αυτές αφορούσαν τα τεκταινόμενα που έχουν να κάνουν με την Κωνσταντινούπολη, επεξηγήσεις πάνω στις προφητείες του Κοσμά του Αιτωλού αλλά και περί Αντιχρίστου.







Αρχιμανδρίτης Πατήρ Ιωάννης Κωστώφ. Θέμα : «Η Αγία και Μεγάλη Εβδομάς». Με κατάνυξη και δέος βαδίζουμε προς το Θείον Πάθος.

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ► «Η ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ»


Το παρόν δημοσιεύεται έπειτα από άδεια της Συνοδικής επιτροπής επί των Αιρέσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Αναίρεση των κακοδοξιών περί του δόγματος της Αγίας Τριάδος. «Απολογητική μελέτη του κ.Σαλταούρα Χρήστου».