Για πληροφορίες και ερωτήσεις γράψτε μας στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: akhs1914@hotmail.com
Ελάτε να γίνουμε φίλοι στο Face Book _ Κάντε αίτημα φιλίας στο Face Book εδώ: www.facebook.com/Kosmas.Agrinio

ΒΙΒΛΟΣ & ΕΞΕΛΙΞΗ – ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΩΣΤΩΦ, ΦΥΣΙΚΟΥ‏

Ἐπίλογος τοῦ ἀντι εξελικτικοῦ βιβλίου
τοῦ Ἀρχίμ. Ἰωάννου Κωστωφ, Φυσικοῦ
ΒΙΒΛΟΣ & ΕΞΕΛΙΞΗ
τηλ. ἐπικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542
Πηγή:
TRUTH TARGET
ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ
«Στό βιβλίο του Ὁ Θεός καί οἱ Ἀστρονόμοι, ὁ ἀμερικανός ἀστρονόμος Robert Jastrow ἦταν ἀπαισιόδοξος σχετικά μέ τή φιλοδοξία ἑνός θεωρητικοῦ τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως: “Ἔχει σκαρφαλώσει τά βουνά τῆς ἄγνοιας, κοντεύει νά κατακτήση τήν ὑψηλότερη κορυφή, καί καθώς ἀναρριχᾶται στόν τελευταῖο βράχο, τόν χαιρετοῦν ἕνα τσοῦρμο θεολόγοι πού κάθονταν ἐκεῖ γιά αἰῶνες”»(SS, 561). Αὐτό ἔχει πλήρη ἐφαρμογή στή χρῆσι τῆς Βίβλου: μᾶς διδάσκει, χωρίς νά εἶναι ἐπιστημονικό βιβλίο, τίς ἀλήθειες, ὅσες μᾶς χρειάζονται, γιά τόν κόσμο.
  • Οἱ δικοί μας φιλοεξελικτικοί πολύ θά ἤθελαν μιά Βίβλο do it yourself γιά νά ἀφαιρέσουν τίς «ἀνωμαλίες» τῆς δημιουργίας καί νά τήν παραλληλίσουν μέ τήν «ἐπιστήμη» (στή Γένεσι π.χ. προηγοῦνται τά πτηνά τῶν προγόνων τους).
Μόνη διέξοδος γιά τούς ἡμετέρους φιλοεξελικτικούς: νά πετάξουν τή βίβλο!!!
  • Εἶναι χαρακτηριστική ἡ εὐήθεια τῶν ἡμετέρων φιλοεξελικτικῶν πού παραβλέπουν τίς τεράστιες διαφορές μεταξύ Βίβλου καί ΘτΕ [Θεωρίας τῆς Ἐξελίξεως]. Διαβάζουμε γι᾽ αὐτές στά ἑξῆς δύο βιβλία: HG, 57 κ.ἑ. καί: JR, 39 κ.ἑ.. Ὁμαδοποιοῦμε:
Ὁ Ἥλιος πρίν ἀπό τή γῆ (ΘτΕ). Ἡ γῆ καί τό φῶς πρίν ἀπό τόν ἥλιο (Γεν 1, 3-5· 14-18).
Ἡ ζωή πρῶτα ἐμφανίσθηκε στή θάλασσα (ΘτΕ). Ἡ ζωή πρῶτα ἐμφανίσθηκε στήν ξηρά (Γεν 1, 11, 12).
Τά ψάρια πρίν ἀπό τά ὀπωροφόρα δένδρα (ΘτΕ). Τά ὀπωροφόρα δένδρα πρίν ἀπό τά ψάρια (Γεν 1, 20, 21).
Ὁ ἄνδρας ἐξελίχθηκε μαζί μέ τή γυναῖκα (ΘτΕ). Ἡ γυναῖκα δημιουργήθηκε ἀπό τόν ἄνδρα (Γεν 2, 22).
Ἡ βροχή πρίν ἐμφανισθῆ ὁ ἄνθρωπος (ΘτΕ). Ὁ ἄνθρωπος πρίν τή βροχή (Γεν 2, 5).
Ἡ ἐξέλιξι συνεχίζεται ἀκόμη (ΘτΕ). Ἡ δημιουργία σταμάτησε μετά ἀπό τήν ἕκτη ἡμέρα (Γεν 2, 2).
Πάλη καί θάνατος προηγήθηκε τοῦ ἀνθρώπου (ΘτΕ). Κανείς θάνατος πρίν τήν πτῶσι (Γεν 3, 1-19· Ρμ 5, 12· Α´ Κορ 15, 21).
Τά ζῶα ἦσαν, ὡς ἐπί τό πλεῖστον, σαρκοφάγα (ΘτΕ). Ὅλα τά ζῶα, στήν ἀρχή, ἦσαν φυτοφάγα (Γεν 1, 29, 30).
Τά πουλιά ἐξελίχθηκαν ἀπό τά ἑρπετά (ΘτΕ). Τά ἑρπετά δημιουργήθηκαν μετά τά πτηνά (Γεν 1, 20 (πτηνά), 24 (ἑρπετά)).
Τά ψάρια ὑπῆρξαν ἀρκετά πρίν ἀπό τά πρῶτα πουλιά (ΘτΕ). Καί τά δύο: καί τά ψάρια καί τά πουλιά δημιουργήθηκαν τήν ἴδια μέρα (Γεν 1, 20).
Τά περισσότερα ἀπό τά ζῶα τῆς γῆς ἔζησαν καί πέθαναν καί ἐξαλείφθηκαν ἀρκετά πρίν ἀκόμη ὑπάρξη ὁ ἄνθρωπος (ΘτΕ). Ὅλος ὁ ἀρχικός ζωϊκός κόσμος δημιουργήθηκε λίγες ὧρες μόνο πρίν τόν Ἀδάμ, τό πολύ 48 ὧρες (Γεν 1, 20, 24).
Ἡ φυτική ζωή τῆς γῆς παρήγαγε τήν πλούσια σέ ὀξυγόνο ἀτμόσφαιρά μας (ΘτΕ). Ἡ ὑποστηρικτική τῆς ζωῆς γήινη ἀτμόσφαιρα δημιουργήθηκε πρίν τά φυτά (Γεν 1, 6).
«Ὅταν διαβάζουμε τό βιβλίο τῆς Γενέσεως, ἀνακαλύπτουμε ὅτι ὁ Θεός δημιούργησε τή γῆ καλυμμένη μέ ὕδατα, πρίν δημιουργήση τόν ἥλιο. Βλέπετε, στή θεωρία τῆς μεγάλης ἐκρήξεως, ἡ γῆ σχηματίσθηκε μετά τόν ἥλιο καί ἀρχικά ἦταν μιά θερμή, λυωμένη σφαῖρα»(HK, 97).
«Ἡ Γραφή ἐπιμένει ὅτι ἡ ἀρχέγονη γῆ ξεπρόβαλε “ἐξ ὕδατος καί δι᾽ ὕδατος* [ὑπ.: Τό «δι᾽ ὕδατος» σημαίνει τά μέρη τῆς ξηρᾶς πού εἶναι ἀνάμεσα σέ ὕδατα —ποτάμια καί λίμνες— ὅπως στό: «Διεβίβασεν αὐτούς θάλασσαν ἐρυθράν καί διήγαγεν αὐτούς δι᾽ ὕδατος πολλοῦ»(ΣΣολ 10, 18).]”(Β´ Πέτρ 3, 4-5· Ψ 23, 2· 135, 6). Αὐτό ἀντιφάσκει στήν ἐξελικτική ἰδέα τοῦ ἀρχέγονου κόσμου ὡς μιᾶς καυτῆς σφαίρας, ἡ ὁποία πιθανῶς ἔπρεπε νά κρυώση γιά ἑκατομύρια χρόνια πρίν ὁποιοδήποτε νερό ἤ ζωή θά μποροῦσε νά ἐμφανισθῆ»(JS, 20). Οἱ δύο παραπάνω ψαλμοί μιλοῦν γιά ἐπί θαλασσῶν καί ἐπί ὑδάτων.
  • «Ἐκ στόματος νηπίων…»: «Ἦρθε τό παιδί στόν πατέρα του καί τόν ρώτησε: “Μπαμπά εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ σελήνη εἶναι φτιαγμένη ἀπό τυρί;”. Ὁ πατέρας ἦταν ἀπασχολημένος διαβάζοντας τήν ἐφημερίδα κι ἔτσι γιά νά τό ξεφορτωθῆ τοῦ λέει: “Πήγαινε νά διαβάσης τήν Ἁγία Γραφή, καί ἴσως ἐκεῖ βρῆς τήν ἀπάντησι τήν ὁποία ζητᾶς”.
Πῆγε τό παιδί κι ἄρχισε νά διαβάζη τήν Ἁγία Γραφή. Σέ λίγο γύρισε στόν πατέρα του καί τοῦ λέει: “Μπαμπά ξέρω ὅτι ἡ σελήνη δέν φτιάχτηκε ἀπό τυρί”.
Περίεργος ὁ πατέρας νά μάθη πῶς τό παιδί του τό ἔμαθε, τοῦ λέει: “Καί ποῦ τό βρῆκες γραμμένο αὐτό, παιδί μου;” “Τό λέει ἡ Ἁγία Γραφή: ὁ Θεός ἔφτιαξε τήν τέταρτη μέρα τή σελήνη, ἀλλά τίς ἀγελάδες τίς ἔφτιαξε τήν ἕκτη μέρα”(!!)»(περ. Φε, Ἀπ ᾽98, 189).
  • Διαβάζουμε: «“Εὐφρανθήσεται Κύριος ἐπί τοῖς ἔργοις αὐτοῦ”(Ψ 103, 31). Ὡραῖα παρατηρεῖ ὁ Καλβίνος ὅτι αὐτή ἡ εὐφροσύνη τοῦ Κυρίου εἶναι αὐτή πού κρατᾶ τόν κόσμο σέ ἀσφάλεια· “Status mundi in Dei laetitia fundatus est”, δηλαδή· “Ἡ σταθερότητα τοῦ κόσμου θεμελιώνεται στή χαρά τοῦ Θεοῦ”»(ΣΑ, 239).
  • Δέν μᾶς τά ἀπεκάλυψε ὅλα: «Τά κρυπτά Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν, τά δέ φανερά ἡμῖν καί τοῖς τέκνοις ἡμῶν εἰς τόν αἰῶνα, ποιεῖν πάντα τά ρήματα τοῦ νόμου τούτου»(Δευτ 29, 28).
  • Ὁ Ἅγ. Ἰουστίνος ὁ Πόποβιτς σημειώνει: «Κάθε κτίσμα σ᾽ αὐτό τόν κόσμο ἀποτελεῖ ἕνα κτιστό πλαίσιο μέ τό ὁποῖο ὁ Θεός πλαισίωσε καί μιά σκέψι Του, καί ὅλα τά κτίσματα μαζί ἀποτελοῦν τό πολύτιμο καί πολυτελές κτιστό μωσαϊκό τῶν ἀκτίστων σκέψεων (“λόγων”) τοῦ Θεοῦ»(ΟΘ, 262).
  • Ὁ Κων. Καλλίνικος γράφει: «Ὁ Θεός στέκεται κυριάρχης τοῦ Σύμπαντος. Ὁ κόσμος εἶναι ἡ ἅμαξα· οἱ νόμοι τά ἡνία· ἀλλά αὐτός εἶναι ὁ ἁμαξηλάτης. Καί καθώς θά ἦταν παράλογο τό νά ποῦμε ὅτι τά ἡνία, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἡνιόχου, διευθύνουν τήν ἅμαξα, ἔτσι παράλογο εἶναι καί τό νά διατεινώμασθε, ὅτι οἱ φυσικοί νόμοι ἀπηδαλιούχητοι διέπουν τό πᾶν. Ἀλλά ὁ Θεός “ἐργάζεται ἕως ἄρτι”(Ἰω 5, 18)»(ΚΩ, 31).
  • Σημειώνει ὁ π. George Florovsky: «“Ὁ δημιουργικός λόγος μοιάζει μέ μιά ἀδαμάντινη γέφυρα πάνω στήν ὁποία τοποθετήθηκαν τά δημιουργήματα, καί στέκονται κάτω ἀπό τήν ἄβυσσο τοῦ Ἄπειρου Θεοῦ, πάνω ἀπό τήν ἄβυσσο τῆς δικῆς τους μηδαμινότητος”, εἶπε ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος. “Γιατί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δέν πρέπει νά θεωρηθῆ ὅτι μοιάζει μέ τοῦ ἀνθρώπου τό λόγο, ὁ ὁποῖος, ὅταν βγῆ ἀπό τά ἀνθρώπινα χείλη, χάνεται στόν ἀέρα. Στό Θεό δέν ὑπάρχει τίποτε πού νά σταματᾶ, τίποτε πού νά χάνεται. Ὁ λόγος Του βγαίνει ἀπό τό στόμα Του ἀλλά δέν χάνεται· τό δέ ρῆμα Κυρίου μένει εἰς τόν αἰῶνα (Α´ Πέτρ 1, 25) (Τά ἔργα τοῦ Φιλαρέτου, Μητροπολίτου Μόσχας, “Λόγοι καί Ὁμιλίες”, τόμ. ΙΙΙ (Μόσχα, 1877), σελ. 436, “Προσλαλιά ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς ἀνακομιδῆς τῶν Λειψάνων τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξίου”, 1830)»(GF, 51).
  • Σχολιάζει ὁ καθηγ. Στέργιος Σάκκος: «“Ἐκεῖ πλοῖα διαπορεύονται, δράκων οὗτος, ὅν ἔπλασας ἐμπαίζειν αὐτῇ”(Ψ 103, 26). Τό θέμα τοῦ ψαλμοῦ εἶναι ὡς γνωστόν, ἡ ἐξύμνησι τῶν ἔργων τῆς δημιουργίας, ὅπως ἐξιστοροῦνται στήν ἑξαήμερο τῆς Γενέσεως. Πράγματι ὁ ψαλμωδός ἀναφέρει ἕνα πρός ἕνα ὅλα τά γεγονότα τῆς ἑξαημέρου, ἐκτός ἀπό ἕνα· τή δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου καί τήν ἐξουσία τήν ὁποία τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός νά κατακυριεύση τή γῆ καί νά ἄρχη “τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καί τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καί τῶν κτηνῶν καί πάσης τῆς γῆς”(Γεν 1, 26, 28). Στούς στίχους 14 καί 23 γίνεται λόγος γιά τόν ἄνθρωπο, ἀλλά πολύ ἔμμεσα· δέν ἐνδιαφέρει ἐκεῖ ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά στό μέν στίχο 14 τό θέμα εἶναι ἡ βλάστησι τῆς γῆς, στό δέ στίχο 23 τό θέμα εἶναι ἡ σκοπιμότητα τῆς ἡμέρας.
Ἐπειδή δέν εἶναι δυνατόν ὁ ποιητής, ὁ ὁποῖος ἐπεξεργάσθηκε τόσο λεπτομερῶς τό ἔργο τῆς δημιουργίας, νά κάνη μία τόσο σοβαρή παράλειψι, πιστεύω ὅτι ὁ στίχος μας ἀναφέρεται ἀκριβῶς σ᾽ αὐτό τό γεγονός τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου, τό ὁποῖο βέβαια παρουσιάζει μέ ἔντεχνο ποιητικό τρόπο, ὅπως ὅλα τά ἄλλα. Διαλέγει τό φοβερότερο καί ἀτιθασσότερο στοιχεῖο τῆς φύσεως τή θάλασσα καί δείχνει πῶς ὁ ἄνθρωπος τήν ἔχει τιθασσεύσει καί τήν κυριεύει μέ τό λογικό του. Κατασκεύασε πλοῖα καί ἄνοιξε μέσα σ᾽ αὐτήν θαλάσσιους δρόμους, καί τή διασχίζει. Ἀπό ἀνυπέρβλητο ἐμπόδιο τήν ἔκανε τρόπο καί δρόμο συγκοινωνίας. Τί εἶναι μπροστά του ὁ δράκοντας, ἐκεῖνο τό φοβερό κῆτος, πού δέν φοβᾶται τή θάλασσα; Ὁ ἄνθρωπος, αὐτός εἶναι ὁ δράκων, πού ὁ Θεός τόν ἔπλασε γιά νά περιγελᾶ τή θάλασσα ἀψηφώντας τά κύματα καί τίς τρικυμίες της.
Κατά τήν ἑρμηνεία μου, δηλαδή, ὁ ποιητής χαρακτηρίζει δράκοντα τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἱκανότητα τήν ὁποία ἔχει νά κυβερνᾶ τή θάλασσα, τρανό δεῖγμα τῆς ἐξουσίας τήν ὁποία τοῦ ἔδωσε ὁ πλάστης του πάνω σ᾽ ὅλη τή δημιουργία (πρβλ. Ψ 8, 5-9). Ἀξιοσημείωτο εἶναι ὅτι καί στό σχετικό χωρίο τῆς Γενέσεως, ἀπαριθμώντας ὁ Θεός τόν κατάλογο τῶν ζώων, στά ὁποῖα θά ἄρχη ὁ Ἀδάμ, ἀναφέρει πρῶτα “τούς ἰχθύας τῆς θαλάσσης”. Ἐπιπλέον, ἡ Γραφή χρησιμοποιεῖ καί ἀλλοῦ τή μεταφορά τοῦ δράκοντος γιά νά χαρακτηρίση ἄνθρωπο· εἶναι ἡ περίπτωσι πού ὀνομάζεται δράκων ὁ Φαραώ· Ἰεζ 29, 3· “Καί εἰπόν· τάδε λέγει Κύριος· ἰδού ἐγώ ἐπί Φαραώ, τόν δράκοντα τόν μέγαν τόν ἐγκαθήμενον ἐν μέσῳ ποταμῶν αὐτοῦ, τόν λέγοντα· ἐμοί εἰσιν οἱ ποταμοί καί ἐγώ ἐποίησα αὐτούς”. Καί Ἰεζ 32, 2· “Υἱέ ἀνθρώπου λαβέ θρῆνον ἐπί Φαραώ βασιλέα Αἰγύπτου, καί ἐρεῖς αὐτῷ· λέοντι ἐθνῶν ὡμοιώθης καί σύ ὡς δράκων ὁ ἐν τῆ θαλάσση καί ἐκεράτιζες τοῖς ποταμοῖς σου καί ἐτάρασσες ὕδωρ τοῖς ποσί σου καί κατεπάτεις τούς ποταμούς σου”. Βέβαια, στά χωρία αὐτά ἡ λέξι λέγεται μέ κακή σημασία, φαίνεται ὅμως καθαρά ὅτι ἀναφέρεται στίς ἰδιότητες τῆς παντοδύναμης κυριαρχίας καί τῆς φοβερῆς δυνάμεως. Εἶναι ἀκριβῶς ἐκεῖνα τά ὁποῖα ὁ ψαλμωδός θέλει νά δηλώση καί στό στίχο μας γιά τόν ἄνθρωπο ὡς πλάσμα τοῦ Θεοῦ»(ΣΑ, 231).
° Ἀκόμα: «“Ποτίζων ὄρη ἐκ τῶν ὑπερώων Αὐτοῦ, ἀπό καρποῦ τῶν ἔργων Σου χορτασθήσεται ἡ γῆ”(Ψ 103, 13). Νομίζω ὅτι ἔχουμε τό ἀκριβές νόημα τοῦ στίχου καί τῆς σκέψεως τοῦ ψαλμωδοῦ ἄν ἑρμηνεύσουμε ὡς ἔργα τό δημιουργικό πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ νά βλαστήση ἡ γῆ καί ὅλες τίς ἐνέργειες τῆς δημιουργίας καί τῆς προνοίας Του, πού καταλήγουν στήν καρποφορία τῆς γῆς, δηλαδή τή βροχή, τόν ἥλιο, τόν ἀέρα, τό κλίμα, τίς ἐποχές, ὅπως τά ἀπαριθμεῖ καί ὁ ἱ. Χρυσόστομος· ὡς καρπόν δέ νά ἐννοήσουμε ἀκριβῶς τούς καρπούς, μέ τούς ὁποίους χορταίνει, γεμίζει ἀπ᾽ ἄκρη σ᾽ ἄκρη ἡ γῆ. Ὁ Δαυΐδ θέλει νά πῆ ὅτι αὐτή ἡ βλάστησι καί ἡ καρποφορία πού ἁπλώνεται στή γῆ, δέν εἶναι τῆς γῆς, εἶναι τοῦ Κυρίου. Αὐτός εἶπε· “βλαστησάτω ἡ γῆ βοτάνην χόρτου σπεῖρον σπέρμα κατά γένος καί καθ᾽ ὁμοιότητα καί ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπόν, οὖ τό σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ κατά γένος ἐπί τῆς γῆς”(Γεν 1, 11). Τά δύο ἡμιστίχια τοῦ στίχου ἀναφέρονται σέ δύο φάσεις μιᾶς καί τῆς αὐτῆς ἐνέργειας· πότισμα-βλάστησι. Καί τά δύο ὀφείλονται στή διαρκῆ δημιουργική δύναμι τοῦ Θεοῦ, εἶναι τό διαρκές θέλημα καί τό διαρκές ἔργο Του. Ὁ ψαλμός ἀναφέρεται ἔτσι στή δημιουργία τῶν φυτῶν τά ὁποῖα βέβαια δημιουργήθηκαν πρίν ἀπό τά ζῶα»(ΣΑ, 217).
° Ἐπίσης: «“Ὁ ἐξανατέλλων χόρτον τοῖς κτήνεσι καί χλόην τῇ δουλείᾳ τῶν ἀνθρώπων, τοῦ ἐξαγαγεῖν ἄρτον ἐκ τῆς γῆς”(Ψ 14, 15α). Ὁ ψαλμωδός συνδέει ἐδῶ μαζί μέ τό γεγονός τῆς δημιουργίας τῶν φυτῶν καί τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ πρός τόν Ἀδάμ “ἐργάζεσθαι καί φυλάσσειν” τόν παράδεισο (Γεν 2, 15· πρβλ. Γεν 3, 19· “Ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φαγεῖ τόν ἄρτον σου”). Ἐνῶ τά ζῶα βρίσκουν ἄκοπα τήν τροφή τους, ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται νά ἱδρώση καί νά μοχθήση, γιά νά ἀποκτήση τά πρός τό ζῆν. Καί πάλι, ὅμως, ὁ Κύριος εἶναι πού δίνει τά σπέρματα, ποτίζει τή γῆ, εὐλογεῖ τόν κόπο του καί τοῦ ἐξασφαλίζει τήν τροφή (πρβλ. Ψ 146, 8-9· “Τῷ περιβάλλοντι τούς οὐρανούς ἐν νεφέλαις, τῷ ἑτοιμάζοντι τῇ γῇ ὑετόν, τῷ ἐξανατέλλοντι ἐν ὄρεσι χόρτον καί χλόην τῇ δουλείᾳ τῶν ἀνθρώπων, διδόντι τοῖς κτήνεσι τροφήν αὐτῶν καί τοῖς νεοσσοῖς τῶν κοράκων τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτόν”)»(ΣΑ, 219).
° Ἐπιπλέον: «“Καί οἶνος εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου, τοῦ ἱλαρῦναι πρόσωπον ἐν ἐλαίῳ· καί ἄρτος καρδίαν ἀνθρώπου στηρίζει”(Ψ 103, 15). Ἀξιοσημείωτο εἶναι ὅτι ἀνάμεσα στά ἀγαθά τά ὁποῖα δίνει ἡ γῆ ὡς τροφή στόν ἄνθρωπο, δέν εἶναι μόνο τά ἀναγκαῖα γιά τή ζωή του, ὅπως τό ψωμί, ἀλλά καί αὐτά πού κάνουν τό φαγητό νόστιμο, ὅπως τό λάδι, καί εὐφρόσυνο, ὅπως τό κρασί. Φαίνεται δηλαδή, ὅτι ὁ Θεός φροντίζει καί ἐνδιαφέρεται ὄχι μόνο γιά τή συντήρησί μας, ἀλλά καί γιά τήν εὐχαρίστησί μας. Τή σκέψι αὐτή τή βρίσκουμε διατυπωμένη καί ἀπό τό στόμα τοῦ ἀποστόλου Παύλου στό λόγο του πρός τούς εἰδωλολάτρες στά Λύστρα: “Καίτοι γε οὐκ ἀμάρτυρον ἑαυτόν ἀφῆκεν ἀγαθοποιῶν, οὐρανόθεν ὑμῖν ὑετούς διδούς καί καιρούς καρποφόρους, ἐμπιπλῶν τροφῆς καί εὐφροσύνης τάς καρδίας ὑμῶν”(Πρξ 14, 17)»(ΣΑ, 220).
° Τέλος: «“Ὅριον ἔθου, ὅ οὐ παρελεύσονται, οὐδέ ἐπιστρέψουσι καλύψαι τήν γῆν”(Ψ 103, 9). Μέ τό στίχο αὐτό ὁ ψαλμωδός διατυπώνει ἕνα φυσικό νόμο, τόν ὁποῖο ἔθεσε ὁ Θεός κατά τή δημιουργία καί ὁ ὁποῖος θά ἰσχύη ὅσο τουλάχιστον θά ὑπάρχη αὐτός ὁ κόσμος. Εἶναι ἕνας νόμος πού προξενεῖ ἔκπληξι καί δέος στό σκεπτόμενο ἄνθρωπο. “Τί τό συνάγον (: τί εἶναι αὐτό πού τήν κρατᾶ μαζεμένη) τήν θάλασσαν;”, θαυμάζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. “Τί τό δοῦναι (: τί τήν κάνει νά ἁπλώνεται); Πῶς ἐπαίρεταί τε καί ἵσταται (: πῶς σηκώνεται καί ἀφρίζει) ὥσπερ αἰδουμένη (: σάν νά ντρέπεται) τήν γείτονα γῆν; Πῶς καί δέχεται ποταμούς ἅπαντας καί ἡ αὐτή διαμένει διά πλήθους περιουσίαν (: παρά τήν πληθώρα [νεροῦ]); Ἤ οὐκ οἶδ᾽ ὅ,τι χρή λέγειν; (: δέν ξέρω τί νά πῶ)”. Τό γεγονός τοῦ κατακλυσμοῦ καί τῶν σεισμῶν εἶναι ἐπεισόδια προσωρινά, τά ὁποῖα ἐξ ἄλλου, βεβαιώνουν ἀπό τήν ἀρνητική πλευρά ὅτι ὁ Θεός εἶναι παρών καί κυβερνᾶ τόν κόσμο. Τά νερά τοῦ κατακλυσμοῦ πράγματι δέν παρέβησαν τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ὑπάκουσαν σέ μιά ἄλλη προσταγή Του, πού εἶχε προσωρινή ἰσχύ (πρβλ. Καλλίνικο). Ἡ τάξι ἡ ὁποία ἐπικρατεῖ στή φύσι, μένει ἀπαρασάλευτη ἀπό τήν ὥρα τῆς δημιουργίας. Σέ μιά περίπτωσι μόνο λέει ἡ Γραφή ὅτι διασαλεύεται· ὅταν σημαίνη τή συντέλεια τῶν αἰώνων, ὡς “σημεῖον τῶν καιρῶν”, ἀλλά καί πάλι γιά λίγο (δές Βέλλα)»(ΣΑ, 212).
Πηγή:
Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ
ΒΙΒΛΟΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΙ
Περί Ἐξελίξεως 2
ΕΚΔ. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Σταμάτα 2014
TRUTH TARGET
ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ
τηλ. επικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542

MY HEART SITES - ΤΑ SITES ΜΟΥ: