Για πληροφορίες και ερωτήσεις γράψτε μας στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: akhs1914@hotmail.com
Ελάτε να γίνουμε φίλοι στο Face Book _ Κάντε αίτημα φιλίας στο Face Book εδώ: www.facebook.com/Kosmas.Agrinio

ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟ - ΥΠΟΛΑΝΘΑΝΟΝ ΑΙΤΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗ ΚΩΣΤΩΦ, ΦΥΣΙΚΟΥ

CREATION TRUTH ORTHODOXY
ΥΠΟΛΑΝΘΑΝΟΝ ΑΙΤΙΟ
Ἀπό τό νέο αντιεξελικτικό βιβλίο
τοῦ Ἀρχίμ. Ἰωάννου Κωστωφ, Φυσικού
ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟ
τηλ. ἐπικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542
Πηγή:
TRUTH TARGET


ΥΠΟΛΑΝΘΑΝΟΝ ΑΙΤΙΟ

Σέ ὧρες εἰλικρινείας οἱ ἐξελικτικοί ἀποκαλύπτουν ὅτι ὁ λόγος πίστεως στή θεωρία τῆς Ἐξελίξεως εἶναι ἡ ἄρνησι πρώτης ἀρχῆς, Δημιουργοῦ Θεοῦ, δηλ..
Ἀναφέρει ὁ π. Ἀστ. Χατζηνικολάου: «Ἐκεῖνο πού ἔχει μεγαλύτερη σημασία εἶναι οἱ μεταφυσικές προϋποθέσεις πού ὑπαγόρευαν καί μιά ὁρισμένη στάσι τῶν εἰδικῶν ἀπέναντι στή Θεωρία τῆς Συνεχοῦς Δημιουργίας. “Μιά ἄποψι τοῦ προτύπου τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως”, γράφει ὁ Μ. Rowan-Robinson, “τήν ὁποία μερικοί ἐπιστήμονες καί φιλόσοφοι εὕρισκαν στενόχωρη, ἦταν ὅτι προλέγει πώς τό σύμπαν ἔχει μιά ὁρισμένη ἡλικία καί ἔχει τήν ἀρχή του σέ μιά ἀρχική ἐκρηκτική στιγμή τῆς δημιουργίας. Γιά μερικούς αὐτό φαινόταν πολύ κοντά στίς θρησκευτικές ἀντιλήψεις περί δημιουργίας καί ἔτσι δέχονται εὐχαρίστως τήν ἀπεριορίστου ἡλικίας φύσι τοῦ σύμπαντος τῆς Σταθερᾶς Καταστάσεως”(Μ. Rowan-Robinson, Ripples in the Cosmos, W. Η. Freeman Specktrum, Ν. Ὑόρκη 1993, σ. 110).
“Πολλοί ἐπιστήμονες, καί αὐτοί οἱ εἰσηγητές τῆς Θεωρίας τῆς Σταθερᾶς Καταστάσεως”, ὑποστηρίζει καί ὁ Ρaul Davies, “αἰσθάνονται ὅτι καταργώντας τή μεγάλη ἔκρηξι θά εἶχαν μιά γιά πάντα ἀπορρίψει τήν ἀνάγκη κάθε εἴδους ὑπερφυσικῆς ἑρμηνείας γιά τό σύμπαν. Σ᾽ ἕνα σύμπαν πού δέν ἔχει καμμιά ἀρχή, δέν ὑπάρχει καμμιά ἀνάγκη γιά ἕνα γεγονός δημιουργίας ἤ γιά ἕνα δημιουργό”(Ρ. Davies, Τhe Μind of God, Ρenguin Βooks, Λονδίνο 1993, σ. 56)»(ΧΑ, 174).
° Ἀκόμα: «Εἶναι χαρακτηριστική ἡ εἰλικρίνεια μέ τήν ὁποία ὁμολογεῖ ὁ Steven Weinberg: “Μερικοί κοσμολόγοι ἑλκύονται φιλοσοφικά ἀπό τό πρότυπο τοῦ παλλομένου σύμπαντος, εἰδικά διότι, ὅπως καί τό πρότυπο τῆς σταθερᾶς καταστάσεως, ἀποφεύγει μέ ὡραῖο τρόπο τό πρόβλημα τῆς Γενέσεως”(St. Weinberg, Τhe First Τhree Μinutes, Flamingo, Fontana Ρaper-backs, Λονδίνο 1984, σ. 148)»(ΧΑ, 177).
  • Ἐπισημαίνει ὁ Jorge Luis Βorges: «Στήν Ἰνδία, ἡ πίστι στήν ἀποδημία τῶν ψυχῶν προϋποθέτει μιά κοσμολογία ἀπείρων ἐκμηδενίσεων καί περιοδικῶν ἀναδημιουργιῶν. Ἀναφέροντας πρῶτα τίς ἐκμηδενίσεις, ἀκολουθοῦμε τό παράδειγμα τῶν παλαιῶν κειμένων· αὐτή ἡ σειρά ξαφνιάζει τούς Εὐρωπαίους ἑρμηνευτές τους, πού δέν καταλαβαίνουν μέ τήν πρώτη ματιά ὅτι ὁ σκοπός ἦταν νά παρακαμφθῆ κάθε ἰδέα μιᾶς ἀπόλυτης ἀρχῆς τοῦ σύμπαντος, ἔτσι ὅπως, λόγου χάριν, ἀναγγέλλεται στό πρῶτο ἐδάφιο τῆς Γενέσεως»(BJ, 56).
Κατά τ᾽ ἄλλα, οἱ ἐξ ἡμῶν φιλοεξελικτικοί κοιμοῦνται ἥσυχα μέ βαρούχειο ὕπνο καί Ἰώνειο ροχαλητό!
  • Ἰδού πού τούς βάζουν τά γυαλιά καί οἱ ἐξελικτικοί: «Ὄχι πολύ πρίν τό θάνατό του, ὁ Νομπελίστας Γάλλος Βιολόγος Jacques Μonod, ἕνας ἀδιάλλακτος ἀνθρωπιστής, εἶπε αὐτό: “Ἡ φυσική ἐπιλογή εἶναι ὁ πιό τυφλός καί σκληρότερος τρόπος γιά τήν ἐξέλιξι νέων εἰδῶν… Μοῦ προκαλεῖ ἔκπληξι τό νά ὑπερασπίζεται ἕνας Χριστιανός τήν ἄποψι ὅτι αὐτή εἶναι ἡ διαδικασία τήν ὁποία ὁ Θεός λίγο ἤ πολύ ἔθεσε προκειμένου νά ὑπάρξη ἐξέλιξι”(Jacques Μonod, Τhe Secret of Life, συνέντευξι μέ τόν Laurie John, Αustralian Βroadcasting Co., 10 Ἰν 1976).
Ὁμοίως ὁ Α. J. Μattell κατηγορεῖ τέτοιους συμβιβασμένους Χριστιανούς ὄχι μόνο γιά τήν ἀδιαφορία στά βάσανα τῶν ζώων ἀλλά γιά ὁλοκληρωτική κακοήθεια: “Πολλοί Χριστιανοί πῆραν τόν ἀνέντιμο δρόμο τῆς ἐπιμηκύνσεως τῶν ἡμερῶν σέ ἑκατομμύρια χρόνια, ἀλλά οἱ δημιουργιστές καθιστοῦν σαφές ὅτι μιά τέτοια προσέγγισι δέν εἶναι παρά ἕνα ῾μπάλωμα᾽ πού εἶναι ἀπαράδεκτο βιβλικά καί ἐπιστημονικά”(Α. J. Μattell, Jr. Τhree Cheers for the Creationists, Free Ιnquiry, τόμ. 2 (Ἄνοιξι 1982), σ. 17).
Ὁ Μattell δέν εἶναι οὔτε δημιουργιστής οὔτε χριστιανός, ἀλλά ἔχει σαφῶς περισσότερο σεβασμό στήν ἐντιμότητα (ἄν ὄχι στά πιστεύω) τῶν αὐστηρῶν δημιουργιστῶν ἀπό τούς συμβιβασμούς τῶν θεϊστικῶν ἐξελικτικῶν καί τῶν μέ διαδοχικά βήματα (progressive) δημιουργιστῶν»(HJ, 96).
  • Διαβάζουμε: «Ὁ Sir Fred Hoyle ἐξηγεῖ στό σύγγραμμα  Φύσι τοῦ Σύμπαντος (The Nature of the Universe): “Γιά νά ἀποφύγουμε τό ζήτημα τῆς δημιουργίας θά ἦταν ἀπαραίτητο νά εἶναι ὅλη ἡ ὕλη τοῦ Σύμπαντος ἄπειρης ἡλικίας, πρᾶγμα πού δέν μπορεῖ νά συμβαίνη… Τό ὑδρογόνο μετατρέπεται σταθερά σέ ἥλιο καί σέ ἄλλα στοιχεῖα… Πῶς γίνεται, λοιπόν, νά ἀποτελῆται τό Σύμπαν σχεδόν ἐξ ὁλοκλήρου ἀπό ὑδρογόνο; Ἄν ἡ ὕλη ἦταν ἄπειρης ἡλικίας, αὐτό θά ἦταν ἐντελῶς ἀδύνατον. Συνεπῶς διαπιστώνουμε ὅτι, ἐφόσον τό Σύμπαν ἔχει αὐτά τά χαρακτηριστικά, δέν εἶναι δυνατόν νά παρακαμφθῆ τό ζήτημα τῆς δημιουργίας”»(Υ, 25 ἔνθ.).

Ὁ μακαριστός Ἀπ. Φράγκος σημειώνει: «Ὁ καθηγητής τῆς ἱστορίας καί φιλοσοφίας τῆς ἐπιστήμης στό Παν/μιο Queens τοῦ Βelfast Dr. Ρeter Βowler σημειώνει χαρακτηριστικά ὅτι:
“Ἡ ὅλη προώθησι τοῦ συγχρόνου Ἐξελικτισμοῦ ὑπῆρξε καί ἀποβλέπει στό νά περιορίση τήν ἀνάγκη γιά ἕνα ὑπερφυσικό σκοπό ἀντιστοιχοῦντα στή σημερινή δομή τῶν ζωντανῶν πραγμάτων”, καί ὅτι “ἀποσιωπήθηκε ὁ ἀποκλεισμός οἱουδήποτε ρόλου γιά ὑπερφυσική ἐπέμβασι στόν κόσμο”(Ρeter Βowler, Εvolution, Τhe Ηistory of an Ιdea, University of California Ρress, Βerkeley 1984, σ. 5, 6)»(ΦΑ, 26).
  • Διαβάζουμε: «Ἡ βαθμιαία ἐμφάνισι τῆς ὕλης φαινόταν προτιμότερη ἐν μέρει, διότι παρέκαμπτε τό θέμα τοῦ Δημιουργοῦ»(TB, 78).
  • Νά πού πιάνει τήν ἀλήθεια ὁ Erich von Däniken: «Τό 1950 ἀκόμη ὁ τότε Πάπας Πίος XII στήν ἐγκύκλιο Humani Generis (Περί Προελεύσεως τῆς Ἀνθρωπότητος) εἶχε διακηρύξει ὅτι ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως τοῦ Δαρβίνου πρέπει νά ἀντιμετωπίζεται μόνο σάν ὑπόθεσι. Τώρα ὁ Πάπας Ἰωάννης Παῦλος II ἀπηύθηνε μήνυμα πρός τήν Παπική Ἀκαδημία τῶν Ἐπιστημῶν, ὅπου ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως τοῦ Δαρβίνου ἔλαβε καί τήν εὐλογία τῆς ἐκκλησίας. Μέ ἔκπληξι διαβάζουμε:
“Νέες γνώσεις μᾶς ὁδηγοῦν στό νά διαβλέψουμε στήν ἐξέλιξι κάτι περισσότερο ἀπό μία ὑπόθεσι καί μόνο”. Περιοριστικά ὁ Πάπας σημειώνει ὅτι ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως ἰσχύει μόνο γιά τό σῶμα. “Ἡ ψυχή πλάθεται ἄμεσα ἀπ’ τό Θεό”.
Σύμφωνα μέ αὐτή τήν ἐκκλησιαστική ἐκδοχή τό θεῖο σχέδιο συνίστατο στό “νά πάρουν τό δρόμο τους οἱ χημικές καί φυσικές διαδικασίες”. Ὁ γραμματέας τῆς Ἑλβετικῆς Ἐπισκοπῆς Διασκέψεως, Νίκολας Μπέτιχερ, τό συγκεκριμενοποίησε: “Ὁ Θεός φρόντισε γιά τό ἀργέγονο μπάμ, ἔπλασε τά ἄστρα, τό νερό , τόν ἀέρα καί τόν ἥλιο. Ἀπ’ αὐτά προέκυψαν τά πρῶτα κύτταρα, πού ἐξελίχθηκαν παραιτέρω σέ ἀμοιβάδες, ζῶα καί τελικά σέ ἀνθρώπους. Ἡ διαφορά μεταξύ ἀνθρώπου καί ζώου συνίσταται στό ὅτι ὁ Θεός παρενέβη στήν ἐξέλιξι, ἐνέπνευσε στόν ἄνθρωπο τό πνεῦμα του καί τόν ἔπλασε καθ’ ὁμοίωσί του”(Darwin Ja-Aber Gott Sorgte für den Urknall, συνέντευξι τῆς Susanne Stettler, στό: περιοδ. Der Blick, 28/10/1996).
Οἱ super ἔξυπνοι θεολόγοι τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας δέν φαίνεται νά ἀντιλήφθηκαν ὅτι ἔτσι κατακρήμνισαν τά θεμέλια τῆς βιβλικῆς ἱστορίας τῆς Γενέσεως. Τί μένει πιά ἀπ’ τό διαπραχθέν στόν παράδεισο “προπατορικό ἁμάρτημα”, ἀφοῦ ἡ ἐξέλιξι διαδραματίσθηκε κατά τό δαρβινικό πρότυπο; Καί σέ τί χρειάζεται πλέον ἡ “σωτηρία” ἀπ’ τόν γεννηθέντα ἐκ Θεοῦ “υἱό τοῦ Θεοῦ”, ἀφοῦ τό “προπατορικό ἁμάρτημα” οὐδέποτε διαπράχθηκε;»(ED, 223).
  • Γράφει ὁ J. Ι. Ρacker: «Ὁ Χριστός διακήρυξε ἁπλά καί κατηγορηματικά ὅτι ὅλη ἡ διδασκαλία Του ἦταν ἀπό τό Θεό… “Ἡ ἰδική μου διδαχή δέν εἶναι ἐμοῦ, ἀλλά τοῦ πέμψαντός με”, “καθώς μέ ἐδίδαξεν ὁ Πατήρ μου, ταῦτα λαλῶ”, “ἐγώ ἀπ᾽ ἐμαυτοῦ δέν ἐλάλησα, ἀλλά ὁ πέμψας με Πατήρ, αὐτός μοί ἔδωκεν ἐντολήν, τί νά εἴπω… ὅσα λοιπόν λαλῶ ἐγώ, καθώς μοι εἶπεν ὁ Πατήρ, οὔτω λαλῶ”(Ἰω 7, 16· 8, 28· 12, 49, 50). Διακήρυξε γιά τόν Ἑαυτό Του ὅτι εἶναι ἄνθρωπος ὅστις ἐλάλησε τήν ἀλήθεια, τήν ὁποίαν ἤκουσε παρά τοῦ Θεοῦ (Ἰω 8, 40).
Μπροστά σ᾽ αὐτές τίς διακηρύξεις, μονάχα δύο δρόμοι εἶναι ἀνοικτοί: εἴτε τίς δεχόμαστε, καί ἀποδίδουμε πλήρη θεϊκή ἐξουσία σέ ὅλη τή διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ, συμπεριλαμβανομένων καί τῶν διακηρύξεών Του γιά τή θεοπνευστία καί τήν αὐθεντία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἤ τίς ἀπορρίπτουμε, καί ἀμφισβητοῦμε τή θεϊκή αὐθεντία τῆς διδασκαλίας Του σέ κάθε σημεῖο»(P, 66).
  • Γράφει ὁ Ἰωάννης Ξυνόπουλος: «Στό τελευταῖο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου του [Τό Τέλος τῆς Ἐπιστήμης] ὁ [John] Ηorgan [ἐπιστημονικός συντάκτης τοῦ Scientific Αmerican] διατυπώνει μιά καθαρά μεταφυσική θεωρία, δικῆς του ἐπινοήσεως, πού διαμόρφωσε ἔπειτα ἀπό συζητήσεις μέ αἱρετικούς διανοουμένους.
Σύμφωνα μ᾽ αὐτήν ὁ Θεός δημιούργησε τόν κόσμο, γιά νά “καταπολεμήση τή μελαγχολία πού τόν βασάνιζε μέσα στή μοναξιά του”.
Ὅμως καί ὁ ἴδιος ἀμφιβάλλει πολύ ἄν κάτι τέτοιο ἀληθεύη. Καί διατυπώνει στό τέλος τό ἐρώτημα: Ἄν ἡ ἐπιστήμη, ἡ ἀληθινή ἐπιστήμη πού βασίζεται σέ ἐμπειρικά θεμέλια, τελειώση τί μᾶς μένει νά πιστέψουμε;
Ἕνα τέτοιο ἐρώτημα δικαιολογεῖται ἀπό ἕναν ἄνθρωπο πού εἶχε γιά θεό του τήν ἐπιστήμη κι εὐλόγως ἀνησυχεῖ γιά τό ἄν ἡ ἐπιστήμη φθάση στό τέλος της»(στό: περ. Ακ, τεῦχ. 600, 124).
  • Ὁ Stuart Βurgess σημειώνει: «Τό γεγονός ὅτι ἡ ἐξέλιξι περιλαμβάνει πίστι φαίνεται καθαρά σ᾽ ἕνα μεγάλου κύρους σχολικό βιβλίο ἀνωτέρου ἐπιπέδου βιολογίας: “… Μερικοί ἄνθρωποι δέν μποροῦν ἀκόμη νά ἀποδεχθοῦν ὅτι οἱ πρῶτοι ὀργανισμοί πού ἐξελίχθηκαν σ᾽ αὐτό τόν πλανήτη, προέκυψαν ἀπό αὐτόματη γένεσι, προτιμώντας νά πιστεύουν ὅτι ἡ ζωή γεννήθηκε ἐδῶ ἀπό μετεωρίτες ἀπό ἄλλους πλανῆτες. Γιά διάφορους λόγους αὐτό εἶναι περισσότερο ἀπίθανο, καί εἴμασθε συνεπῶς ὑποχρεωμένοι νά συμπεράνουμε ὅτι ἡ ζωή ἀρχικά ἐμφανίσθηκε ἀπό αὐτόματη γένεσι, μολονότι ἡ διαδικασία ἐμφανίζεται μή ἐπαναλήψιμη σήμερα”(Μ. Β. V. Roberts, Βiology, Α functional approach, ἐκδ. Νelson, 1986, σ. 617).
Ἄς σημειώσουμε σ᾽ αὐτό τό ἐδάφιο ὅτι ὁ συγγραφέας δέχεται ὅτι ἡ αὐτόματη γένεσι τῆς ζωῆς ἐμφανίζεται “μή ἐπαναλήψιμη σήμερα”. Αὐτή ἡ κατάστασι εἶναι πολύ ἐνοχλητική γιά τούς ἐξελικτικούς διότι σύγχρονοι ἐπιστήμονες τώρα, ἔχουν πολύ ἐξεζητημένο ἐξοπλισμό πού εἶναι πολύ ἱκανός στίς ἐξομοιούμενες διαδικασίες πού συμβαίνουν στή φύσι. Ἄς σημειώσουμε ἐπίσης σ᾽ αὐτό τό ἐδάφιο πώς ὁ συγγραφέας λέει ὅτι εἴμασθε “ὑποχρεωμένοι” νά συμπεράνουμε ὅτι ἡ ζωή ἐμφανίσθηκε αὐτόματα ἐπειδή εἶναι ἀπίθανο νά ἦλθε ἀπό τό ἐξώτερο διάστημα. Τό σημεῖο κλειδί εἶναι ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἶναι μόνο “ὑποχρεωμένοι” νά συμπεράνουν ὅτι ἡ ζωή ἐμφανίσθηκε αὐτόματα, ἄν ἔχουν ἀπορρίψει τήν ἰδέα ἑνός Δημιουργοῦ Θεοῦ καί ἔχουν πιστέψει ὅτι πρέπει νά δοθῆ μιά φυσιοκρατική ἐξήγησι στήν προέλευσι»(BS, 209).
  • Οἱ Ηenry Μ. Μorris καί John D. Μorris σημειώνουν: «Μόλις ἐγκαταλειφθῆ ἡ κατά γράμμα ἱστορικότητα τῆς καταγραφῆς τῆς Γενέσεως ἤ μετατραπῆ ἁπλῶς σ᾽ ἕνα λογοτεχνικό πλαίσιο (ἤ ἀκόμα χειρότερα ἀγνοηθῆ), εἶναι μόνο θέμα χρόνου πρίν σύνολη ἡ δομή τοῦ χριστιανικοῦ συστήματος πίστεως καταρρεύση. Ὅπως ὁ Μattell ἔχει σημειώσει (μέ ἱκανοποίησι ἀπό τήν ἀθεϊστική προοπτική του):
“Ἐκεῖνοι οἱ φιλελεύθεροι καί νεο-ορθόδοξοι χριστιανοί πού ἀντιμετωπίζουν τίς ἱστορίες τῆς δημιουργίας ὡς μύθους ἤ ἀλληγορίες ὑπονομεύουν τό ὑπόλοιπο τῆς Γραφῆς, διότι ἄν δέν ὑπῆρξε Ἀδάμ, δέν ὑπῆρξε πτῶσι· καί ἄν δέν ὑπῆρξε πτῶσι δέν ὑπῆρξε κόλασι· καί ἄν δέν ὑπῆρξε κόλασι δέν ὑπῆρχε καμμία ἀνάγκη γιά τόν Ἰησοῦ, τό δεύτερο Ἀδάμ καί σαρκωθέντα Σωτῆρα, τόν σταυρωθέντα καί ἀναστάντα. Συνεπῶς, ὅλο τό Βιβλικό σύστημα γιά τή σωτηρία καταρρέει… Ἡ ἐξέλιξι, λοιπόν, γίνεται τό πιό ἰσχυρό ὅπλο γιά τήν καταστροφή τῆς Χριστιανικῆς πίστεως”(Α. J. Μattell, Jr. Τhree Cheers for the Creationists, Free Ιnquiry, τόμ. 2 (Ἄνοιξι 1982), σ. 17)»(HJ, 103).
  • Ὁ Ἀπ. Φράγκος σημειώνει: «Τό ἀφελές καί ἡ παιδαριώδης φαντασίωσι τῶν ἐξελικτικῶν-φυσιοκρατῶν εἶναι ἡ ἑξῆς. Νομίζουν ὅτι μποροῦν, καί προσπαθοῦν ἔτσι νά δώσουν κάποια φυσιοκρατική ἀπάντησι. Μιά τέτοια ἀπάντησι τή θεωροῦν ἐπιστημονική, σέ θέματα καί προβλήματα πού ἀπό τή φύσι τους εἶναι ἀπροσέγγιστα μέ φυσιοκρατικό τρόπο. Εἶναι σάν νά θέλουν νά ἀνεβοῦν σέ ἕνα ὑψηλό τόπο, μέ ἕνα μέσο, στηριζόμενο, ὅμως, στό ἔδαφος, καί νά ἀκουμπήσουν μέ τό δάκτυλό τους τήν Σελήνη. Ἡ προσπάθεια αὐτή τῶν ἐξελικτικῶν-φυσιοκρατῶν ἐνθυμίζει τήν περίφημη στή Νομική Ἐπιστήμη “ἀδύνατη αἵρεσι” τοῦ Ρωμαϊκοῦ Δικαίου· Θά σοῦ δώσω αὐτό ἤ ἐκεῖνο τό πρᾶγμα ἤ ἕνα τεράστιο ποσό, “ἐάν ψαύσῃς τόν οὐρανόν τῷ δακτύλῳ”»(περ. Σο, Φ ᾽98, 57).
  • Ὁ Ηerman Ε. Daly, τῆς Σχολῆς Δημοσίων Σχέσεων τοῦ Παν/μίου τῆς Μaryland, παραδέχεται: «Ὁ Gould παρατήρησε ὅτι: “Δέν μποροῦμε νά νικήσουμε στή μάχη γιά τή διάσωσι τῶν εἰδῶν καί τοῦ περιβάλλοντος χωρίς νά σφυρηλατήσουμε καί ἕνα συναισθηματικό δεσμό ἀνάμεσα σέ μᾶς καί τή φύσι— γιατί δέν θά ἀγωνισθοῦμε νά σώσουμε κάτι πού δέν ἀγαπᾶμε (κάτι πού ἡ ὕπαρξί του εἶναι ἀφηρημένη)”* [ὑπ. S. J. Gould, Unenchanted Εvening, στό Νatural Ηistory, September 1991, σ. 14. Γιά μιά ὀξυνούστατη συζήτησι βλ. David Οrr, Εarth in Μind, Ιsland Ρress, Washington D.C. 1994, κεφ. 20.]. Ἀλλά εἶναι δυνατόν νά ἀγαπᾶμε ἕνα τυχαῖο ἐπεισόδιο; Πιό συγκεκριμένα, εἶναι δυνατόν ἕνα τυχαῖο ἐπεισόδιο νά ἀγαπάη ἕνα ἄλλο τυχαῖο ἐπεισόδιο; Γιατί ἕνα τυχαῖο ἐπεισόδιο νά ἀγωνίζεται νά σώση ἕνα ἄλλο τυχαῖο ἐπεισόδιο; Ἀμφιβάλλω, δέν ἀμφιβάλλω, ὅμως, ὅτι εἶναι δυνατόν γι᾽ ἀνθρώπους πού αὐτοονομάζονται ἐπιστήμονες ὑλιστές νά ἐρωτευθοῦν τόν κόσμο πού μελετοῦν καί πού ἔχουν γνωρίσει ἐνδόμυχα. Ὁ κόσμος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀξιαγάπητος καί οἱ ἐπιστήμονες συχνά τόν ἐρωτεύονται πολύ πιό βαθειά ἀπό τούς θεολόγους! Ἀλλά δέν θά ᾽πρεπε οἱ ἐπιστήμονες νά ἐξομολογοῦνται αὐτή τους τήν ἀγάπη καί νά διερωτῶνται πῶς εἶναι δυνατόν νά ἔχουν ἐρωτευθῆ κάτι πού ἡ ἐπιστήμη τους ἀποκαλεῖ τυχαῖο ἐπεισόδιο; Ὑπάρχουν στήν καθημερινή τους ζωή καί ἄλλα τυχαῖα γεγονότα πού ὑπεραγαποῦν; Εἶναι μεγάλη ἀνοησία ὅταν οἱ βιολόγοι ἰσχυρίζωνται ὅτι τά πάντα, καί αὐτή ἀκόμη ἡ αἴσθησι τήν ὁποία ἔχουμε τῆς ἀξίας καί τῆς λογικῆς, δέν εἶναι παρά ἕνα ἄσκοπο προϊόν γενετικῆς συγκυρίας καί περιβαλλοντολογικῆς ἀνάγκης καί προσπαθοῦν νά πείσουν τίς μάζες ὅτι αὐτές —ὄντας οἱ ἴδιες τυχαῖα ἐπεισόδια— θά πρέπη ν᾽ ἀγαποῦν τόσο πολύ ἕνα ἄλλο τυχαῖο κομμάτι αὐτοῦ τοῦ ἄσκοπου κόσμου, ὥστε νά εἶναι ἕτοιμες νά ἀγωνισθοῦν καί νά θυσιασθοῦν γιά νά τό σώσουν.
Ἡ παραδοξολογία ἐπισφραγίζεται μέ τήν καταφανῆ ἀνικανότητα τῶν ἐπιστημόνων νά ἐπιστρατεύσουν τά κατάλληλα ἐπιχειρήματα, πού θά προσελκύσουν τήν ὑποστήριξι τοῦ κοινοῦ σέ θέματα οἰκολογίας. Ἔτσι καταφεύγουν στίς θρησκευτικές ἀξίες πού αὐτοί οἱ ἴδιοι θεωροῦν ἀβάσιμες. Δέν εἶναι σάν νά προσπαθοῦν νά τραφοῦν μέ τούς καρπούς τοῦ δένδρου, ἐνῶ συγχρόνως κόβουν τή ρίζα του; Δέν εἶναι, λοιπόν, ἀλήθεια ὅτι ὅλη ἡ κοινωνία μας, συμπεριλαμβανομένων καί τῶν ἐπιστημόνων, ἐκμεταλλεύεται τό διαρκῶς ἐλαττούμενο ἠθικό κεφάλαιο τῆς παραδοσιακῆς θρησκευτικῆς μας πίστεως κατά τόν ἴδιο τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἐκμεταλλεύεται καί τό διαρκῶς ἐλαττούμενο φυσικό κεφάλαιο τοῦ οἰκοσυστήματος;»(στό περ. Συ, τεῦχ. 56, 36).
  • Γράφει ὁ Ιan Τaylor: «Ὁ ἀνθρωπιστής συγγραφέας G. R. Βozarth (Τhe Μeaning of Εvolution, στό: Τhe Αmerican Αtheist (Αustin, Τex.), 20 (Σ 1978)) κάνει τήν ἀκόλουθη ἀποκαλυπτική δήλωσι: “ἡ χριστιανοσύνη ἀντιπάλεψε τήν ἐξέλιξι… ἐπειδή ἡ ἐξέλιξι καταστρέφει ἐντελῶς καί τελειωτικά τό μοναδικό λόγο γιά τόν ὁποῖο θά καθιστοῦσε ἀναγκαία τήν ἐπίγεια ζωή τοῦ Ἰησοῦ. Κατάστρεψε τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα καί τό προπατορικό ἁμάρτημα, καί μέσα στά χαλάσματα θά βρῆς τά θλιβερά ἀπομεινάρια τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ”(σ. 30)»(TI, 463 σημ.).
Πηγή:
Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Φυσικοῦ
ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗΝ ΒΙΒΛΟ
ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός
Σταμάτα 2015
TRUTH TARGET
ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ
τηλ. επικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542
MY HEART SITES - ΤΑ SITES ΜΟΥ:




GOOGLE PLUS
WELCOME MY FRIENDS....!!