Για πληροφορίες και ερωτήσεις γράψτε μας στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: akhs1914@hotmail.com

Ο Κατακλυσμός του Νώε ήταν μύθος (τοπική καταιγίδα όπως λένε οι αιρετικοί) ή είναι μια πραγματικότητα; ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ



Πολλές θεωρίες έχουν δημιουργηθεί σχετικά με τον Κατακλυσμό του Νώε. 

Προσφάτως μια αιρετική διδασκαλία που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, και μάλιστα θέλουν να την προωθήσουν ως Ορθόδοξη διδασκαλία, είναι ότι ο Κατακλυσμός του Νώε ήταν μια τοπική καταιγίδα, και πνίγηκαν μόνο μερικοί άνθρωποι, και οι περισσότεροι έμειναν ζωντανοί (!) όπως επίσης έμειναν ζωντανοί μαζί με προαδαμιαίους ανθρώπους, και κάποιοι γίγαντες οι οποίοι ζούσαν  μέχρι τις ημέρες του Δαυίδ (!) 

Αυτές οι διδασκαλίες δεν έχουν καμία σχέση με την Ορθόδοξη πίστη, και αποτελούν ερμηνεία κάποιων, που δεν πρέπει να επιτρέπουμε να μας απομακρύνουν από την πίστη μας στην 
Αγία Γραφή, και την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας. 

Σε αυτούς τους αιρετικούς απαντάει ο 
μακαριστός Αυγουστίνος Καντιώτης, με την ευλογημένη ομιλία του, την οποία  παρουσιάζουμε στο κατωτέρω video σε μορφή mp4.

Εξελικτική Δημιουργία Exeldim ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη πίστη. Πατήρ Θεόδωρος Ζήσης.



Ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη πίστη η εξελικτική δημιουργία exeldim. Η εξέλιξη του ανθρώπου από τον πίθηκο, και η πίστη σε προαδαμιαίους ανθρώπους, είναι πεποιθήσεις αιρετικές και ασυμβίβαστες με την 
Ορθόδοξη πίστη.
Αντιαιρετικό βιβλίο Ορθοδόξων επιστημόνων βιολόγων, που μελέτησαν σε βάθος την θεωρία της εξέλιξης του ανθρώπου από τον πίθηκο, παρουσιάζει ο π.Θεόδωρος Ζήσης, και τονίζει ότι, η εξελικτική δημιουργία είναι εντελώς αντίθετη, και ασυμβίβαστη με την 
Ορθόδοξη πίστη.

Κατωτέρω το video με το σχόλιο του π.Θεόδωρου Ζήση.

Πηγή: 
Κατάνυξις Ιστολόγιο
https://www.youtube.com/watch?v=xJN9pIzbdg8




Ο αθεϊστής Richard Dawkins υπερασπίζεται την «ήπια παιδοφιλία», γιατί «δεν προκαλεί μόνιμη βλάβη»

Ο Richard Dawkins (Ρίτσαρντ Ντόκινς) βιολόγος, συγγραφέας και πιο ένας από τους πιο γνωστούς άθεους στο κόσμου περιέγραψε την σεξουαλική κακοποίηση που συνέβη μεταξύ πρώην συμμαθητών του ως «ήπια», προκαλώντας πολλές συζητήσεις αλλά και οργή σε οργανώσεις που υπερασπίζονται τα δικαιώματα των παιδιών.

Σε μια πρόσφατη συνέντευξη στο περιοδικό Times, ο 72χρονος Dawkins  προσπάθησε να υπερασπιστεί αυτό που αποκάλεσε «ήπια παιδοφιλία» ("the mild pedophilia"), επισημαίνοντας -από προσωπική του εμπειρία που βίωσε όταν ήταν παιδί - ότι δεν προκαλεί «μόνιμη βλάβη».


Αναφερόμενος στην πρώτες ημέρες του σε ένα οικοτροφείο στο Salisbury, θυμήθηκε πως ένας από τους δασκάλους του "με τράβηξε στα γόνατά του και έβαλε το χέρι του μέσα στο σορτς μου."


Είπε ότι και άλλα παιδιά του σχολείου είχαν κακοποιηθεί από τον ίδιο δάσκαλο, αλλά κατέληξε: «Δεν νομίζω ότι άφησε σε κάποιον από εμάς μόνιμη βλάβη».


«Θεωρώ ότι δεν μπορείτε να καταδικάζετε τους ανθρώπους μιας παλαιότερης εποχής με τα πρότυπα της δική μας. Ακριβώς όπως δεν κοιτάμε πίσω στο 18ο και 19ο αιώνα και καταδικάζουμε τους ανθρώπους για ρατσισμό κατά τον ίδιο τρόπο που θα καταδικάζαμε ένα σύγχρονο άνθρωπο για ρατσισμό, κοιτάζω πίσω μερικές δεκαετίες στην παιδική ηλικία μου και βλέπω πράγματα όπως ο ραβδισμός, ως «ήπια παιδεραστία», και δεν μπορώ να το καταδικάσω με τα ίδια κριτήρια που θα έκανα  εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος σήμερα», είπε.


Είπε ότι οι περιπτώσεις παιδοφιλίας που αφορούν βιασμούς και δολοφονίες δεν θα πρέπει να συνδέονται με αυτό που αποκάλεσε «μόνο ήπιο άγγιγμα».


Ο Peter Watt, διευθυντής της Εθνικής Εταιρείας Προστασίας του Παιδιού από τη Βία, χαρακτήρισε τις παρατηρήσεις του Dawkins «μια τρομερή προσβολή» σε εκείνους που έχουν κακοποιηθεί και υποφέρουν από τις συνέπειες για δεκαετίες.

«Ο κ. Dawkins φαίνεται να πιστεύει ότι επειδή ένα έγκλημα διαπράχθηκε πριν από πολύ καιρό θα πρέπει να το κρίνουμε με διαφορετικό τρόπο», δήλωσε ο Watt. "Αλλά γνωρίζουμε ότι τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης υποφέρουν το ίδιο είτε κακοποιήθηκαν πριν από 50 χρόνια είτε κακοποιήθηκαν χθες."


Ο Peter Saunders, ιδρυτής του Εθνικού Συνδέσμου για Άτομα που Κακοποιήθηκαν  στην Παιδική Ηλικία, ο οποίος είναι και ο ίδιος θύμα κακοποίησης, δήλωσε στους Times ότι τα σχόλια του Dawkins προκαλούν θλίψη και δεν βοηθάνε, προσθέτοντας: «Η κακοποίηση σε όλες τις μορφές της, είναι πάντα λάθος. Το κακό είναι κακό και πρέπει να το αμφισβητήσουμε όποτε και όπου αυτό συμβαίνει».






Η ζωή και το έργο του

Ο Ρίτσαρντ Ντόκινς γεννήθηκε το 1941 στο Ναϊρόμπι από Βρετανούς γονείς. Σε ηλικία 8 ετών εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στην Αγγλία. Σπούδασε ζωολογία στην Οξφόρδη και πήρε το διδακτορικό του 1966. Στα 1967-69 ήταν βοηθός καθηγητής ζωολογίας στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια. Το 1970 έγινε λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου από το 1995 έχει την έδρα για τη Δημόσια Κατανόηση της Επιστήμης.

Ο Ντόκινς τράβηξε την προσοχή με το βιβλίο του Το Εγωιστικό Γονίδιο (1976), όπου υποστήριξε ότι σκοπός της εξέλιξης δεν είναι η επιβίωση των ατόμων αλλά των γονιδίων. Σύντομα καθιερώθηκε σαν ένας από τους κορυφαίους βιολόγους της εποχής μας.  Θερμός οπαδός της θεωρίας της εξέλιξης, θεωρείται σήμερα διάδοχος της παλιάς γενιάς των μεγάλων δαρβινιστών, όπως οι Φράνσις Κρικ, Έρνστ Μάιρ και Τζον-Μέιναρντ Σμιθ, που έφυγαν στις αρχές του νέου αιώνα.

Οι επιστημονικές συμβολές του Ντόκινς περιλαμβάνουν ακόμη τη θεωρία του για την πλατιά επίδραση των φαινοτυπικών αλλαγών στους πληθυσμούς και όχι μόνο στα άτομα που συμβαίνουν, την οποία ανέπτυξε στο Ο Εκτεταμένος Φαινότυπος (1982). Ταυτόχρονα, συνεισέφερε ουσιαστικά στην ανάλυση των μηχανισμών της εξέλιξης, επεκτείνοντας έτσι τη γονιδιο-κεντρική άποψη της εξέλιξης στο σύνολο των θεμάτων της βιολογικής επιστήμης.

Ο Ντόκινς είναι ένας στρατευμένος αθεϊστής και ανθρωπιστής, με πολύ αξιόλογα εκλαϊκευτικά έργα. Σε βιβλία του όπως Ο Τυφλός Ωρολογοποιός (1986, ελληνική έκδοση Κάτοπτρο, 2001) και Η Απάτη του Θεού καταπολεμά τις μυστικιστικές θεωρίες του ευφυούς σχεδιασμού και τη θρησκευτική κοσμοαντίληψη περί Δημιουργίας.

Με έντονη κοινωνική δράση, ίδρυσε το 2006 το Ίδρυμα Ρίσταρντ Ντόκινς για το Λόγο και την Επιστήμη, για την προώθηση των ορθολογικών και ανθρωπιστικών ιδανικών. Ακόμη είναι μέλος της Εθνικής Κοσμικής Ένωσης και αντιπρόεδρος της Βρετανικής Ανθρωπιστικής Ένωσης. Ριζοσπάστης στις ιδέες του, κριτικάρει με δριμύτητα επιλογές της κυβέρνησης Μπους όπως η εισβολή στο Ιράκ και οι εντεινόμενοι πυρηνικοί εξοπλισμοί, υπερασπίζοντας δραστήρια τις απόψεις του σε επιστημονικά συνέδρια, εφημερίδες και εκπομπές. Του έχουν απονεμηθεί πολλά επιστημονικά βραβεία, ενώ το 2004 σε ψηφοφορία των αναγνωστών του περιοδικού Prospect αναδείχτηκε κορυφαίος Βρετανός διανοούμενος μεταξύ 100 υποψηφίων, με διπλάσιο αριθμό ψήφων από το δεύτερο. 


Διαλεκτική και Βιολογία

Η ιδιαίτερη σημασία του έργου του Ντόκινς έγκειται στο ότι, προχωρώντας ένα βήμα μπροστά από τους προκατόχους του, θέτει τα ζητήματα της διαλεκτικής στη βιολογική εξέλιξη. Πραγματικά, αν οι Κρικ και Μάιρ, έδιναν κυρίως έμφαση στην υλιστική διάσταση του δαρβινισμού, ο Ντόκινς αναδεικνύει συστηματικά σε επιστημονικό και επιστημολογικό επίπεδο τη διαλεκτική του διάσταση. Αυτό, βέβαια, γίνεται σε μεγάλο βαθμό ασυνείδητα, καθώς δεν αποτελεί προϊόν συνειδητής προσέγγισης, αλλά μια κατεύθυνση που επιβάλλεται πηγαία από τη φύση του εμπειρικού υλικού, δεν παύει να αποτελεί ωστόσο γεγονός.

Η αφετηρία του Ντόκινς, για το γονίδιο ως βάση της βιολογικής εξέλιξης, προσφέρει μια ορθή αφετηρία για την ανάλυση του συνόλου των φαινομένων της βιόσφαιρας. Μερικές φορές, βέβαια, ο ασυνείδητος χαρακτήρας της προσέγγισής του οδηγεί σε απλοποιήσεις, όπως η τάση επέκτασης της φυσικής επιλογής στα πολιτισμικά φαινόμενα με την έννοια του μέμου (meme), των διατηρούμενων στοιχειωδών μονάδων της κουλτούρας (κατ’ αναλογία με τους γόνους), με συνέπεια να κατηγορηθεί για αναγωγισμό. Αν αφαιρέσουμε κάποιες υπερβολές, ωστόσο, παραμένει ο υγιής πυρήνας, που έγκειται στην εξακρίβωση της θεμελιώδους οντότητας του επιπέδου. Η ίδια αρχή, που εφάρμοσαν ο Μαρξ στα οικονομικά φαινόμενα και οι θεμελιωτές της κβαντικής θεωρίας στον μικρόκοσμο, ανακαλύπτοντας αντίστοιχα στην εμπορευματική ανταλλαγή και τα στοιχειώδη μικροκοσμικά συμβάντα τα «κύτταρα» των συγκεκριμένων πεδίων, επεκτείνεται έτσι στη βιολογική επιστήμη.

Η πηγαία διαλεκτική θεώρηση του Ντόκινς γίνεται έκδηλη ιδίως στην παρουσίασή του των φαινομένων της ζωής ως προϊόντων της δυναμικής εξισορρόπησης αντίθετων φαινομένων και τάσεων. Έτσι τονίζει ότι η εξέλιξη των ειδών συνδυάζει μια δημιουργική και μια αρνητική αρχή, που συνιστούν αντίστοιχα οι μεταλλάξεις και η φυσική επιλογή: «Η φυσική επιλογή μπορεί μόνο να αφαιρέσει, οι μεταλλάξεις όμως μπορεί να προσθέσουν. Υπάρχουν τρόποι με τους οποίους οι μεταλλάξεις και η φυσική επιλογή, λειτουργώντας σε συνδυασμό, μπορούν να οδηγήσουν κατά τη διάρκεια των μεγάλων διαστημάτων του γεωλογικού χρόνου στην οικοδόμηση μιας πολυπλοκότητας που έχει σχέση περισσότερο με την πρόσθεση, παρά με την αφαίρεση» (Ο Τυφλός Ωρολογοποιός, σελ.268-69).

Ο ίδιος ανιχνεύει δυο μηχανισμούς, των «συμπροσαρμοζόμενων γονότυπων» και του «ανταγωνισμού εξοπλισμών», μέσω των οποίων πετυχαίνεται ο εμπλουτισμός των ιδιοτήτων των ειδών. Στην πρώτη περίπτωση η δράση των γονιδίων συντονίζεται στα πλαίσια του συνόλου που αποκαλείται οργανισμός, ενώ στη δεύτερη γίνεται διαμάχη ανάμεσα στους επιθετικούς και αμυντικούς εξοπλισμούς των θηρευτών και των θηραμάτων (σελ. 270-87).

Ο Ντόκινς αρνείται έτσι μια στενή και μονόπλευρη ερμηνεία της φυσικής επιλογής ως παθητικής προσαρμογής στους εξωτερικούς, μηχανικούς καταναγκασμούς ενός εχθρικού περιβάλλοντος. Στην περίπτωση του σπίνου, π.χ., η φυσική επιλογή δεν καθορίζει το μέγεθος της ουράς των αρσενικών μόνο από τις αεροδυναμικές απαιτήσεις για βέλτιστη πτήση (που βοηθά στο να αποφεύγει το πουλί τους θηρευτές), αλλά και από τον αντίρροπο παράγοντα της έλξης που ασκεί στα θηλυκά του είδους η μεγάλη ουρά. Έτσι, «το πραγματικό μέσο μήκος ουράς προκύπτει ως αποτέλεσμα ενός συμβιβασμού ανάμεσα στη “λειτουργική” επιλογή, που τείνει να κάνει τις ουρές πιο κοντές, και τη φυλετική επιλογή, που τείνει να τις κάνει πιο μακριές» (σελ.323).

Κατά τον Ντόκινς, στην εξέλιξη δρουν μηχανισμοί όχι μόνο αρνητικής ανάδρασης η οποία οδηγεί σε άμεση εξισορρόπηση (όπως, π.χ., συμβαίνει με τη βαλβίδα μιας ατμομηχανής που περιορίζει τον ατμό όταν η μηχανή λειτουργεί γρήγορα), αλλά και θετικής ανάδρασης, που ξεκινώντας από μικρές αλλαγές μπορεί να παράγουν θεματικά αποτελέσματα. Όχι σπάνια, «Μικρές αρχικές διαταραχές ενισχύονται συνεχώς και η διαδικασία ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, εισερχόμενη σε μια επιταχυνόμενη σπειροειδή ανέλιξη, που κορυφώνεται είτε με την καταστροφή, είτε με τον τελικό περιορισμό της αυξητικής ή μειωτικής τάσης από κάποιο οριακό επίπεδου ελέγχου» (σελ.311). Έτσι, η εξέλιξη των ειδών μπορεί να προχωρά μέσα από «εκρήξεις» και «σπείρες» (σελ.307 κ.ε.), μια μορφή στην οποία έχουν αναφερθεί συχνά οι μαρξιστές ως θεμελιώδη για τη διαλεκτική.

Από αυτή την αφετηρία, ο Ντόκινς έχει ασκήσει γόνιμη πολεμική σε αντιεπιστημονικές κατευθύνσεις, όπως οι διάφορες μορφές νεολαμαρκισμού, καθώς και σε μη ικανοποιητικές δαρβινικές θεωρίες, όπως η θεωρία εστιγμένης ισορροπίας του Γκουλντ (βλ. στο ίδιο, σελ.348 κ.ε., 440 κ.ε.). Η τελευταία, ενώ τονίζει την ασυνέχεια ως γνώρισμα της βιολογικής εξέλιξης, αποτυχαίνει να εξηγήσει τους μηχανισμούς μέσω των οποίων παράγονται οι ασυνεχείς αλλαγές. Από αυτή την άποψη δεν είναι τυχαίο ότι ο Γκουλντ, ενώ είχε για μια περίοδο ερωτοτροπήσει με τις μαρξιστικές ιδέες, κατέληξε στο μυστικισμό και σε μια απόπειρα συμβιβασμού της επιστήμης και της θρησκείας.


Η κριτική της θεολογίας

Ο Ντόκινς, αντίθετα, σε όλο το έργο του παραμένει αδιάλλακτος πολέμιος της θεολογίας και κάθε μεταφυσικής υπόθεσης, τονίζοντας διαρκώς το αχρείαστο και επιβλαβές τους για την πρόοδο της επιστήμης και το αδύνατο ενός συμβιβασμού της επιστήμης με τη θρησκεία. Όντας ο πιο μαχόμενος και στρατευμένος από τους μεγάλους αθεϊστές επιστήμονες της εποχής μας, στο έργο του Η Απάτη του Θεού συγκρίνει τη θρησκεία με μια καθολική ψευδαίσθηση: «Όταν ένα πρόσωπο πάσχει από ψευδαίσθηση το αποκαλούμε σχιζοφρένεια. Όταν πολλοί άνθρωποι πάσχουν από ψευδαίσθηση, αυτό αποκαλείται θρησκεία».

Ο ίδιος δεν χάνει ευκαιρία να υπογραμμίζει την κενότητα της θρησκευτικής πίστης, το γεγονός ότι αδυνατεί να συνεισφέρει οτιδήποτε χρήσιμο στην ανθρώπινη πρακτική και την κατανόηση του κόσμου γύρω μας. «Έχω ακούσει τους θεολόγους, τους διάβασα, φιλονίκησα μαζί τους. Ποτέ δεν άκουσα κανέναν τους να λέει κάτι με την παραμικρή χρησιμότητα, κάτι που να μην ήταν είτε κοινότυπα προφανές ή εντελώς ψεύτικο. Αν όλα τα επιτεύγματα των επιστημόνων εξαλείφονταν αύριο, δεν θα υπήρχαν γιατροί εκτός από τους αγύρτες, ούτε μεταφορές πιο γρήγορες από τα άλογα, ούτε υπολογιστές, ούτε γεωργία πέρα από το μικρό αγροτικό νοικοκυριό. Αν όλα τα επιτεύγματα των θεολόγων εξαλείφονταν αύριο, θα πρόσεχε κανείς την παραμικρή διαφορά;» («Η κενότητα της θεολογίας», Free Inquiry, Άνοιξη 1998).

Οι αιχμηρές κριτικές του Ντόκινς, που όμοιές τους θα μπορούσε να παρατεθούν αρκετές τον έχουν κάνει μισητό στους θεολογικούς κύκλους, αλλά και τους ιδεολογικούς ταγούς του κατεστημένου. Σε μια συζήτηση με τον Ντόκινς, ο Ντάνιελ Χίλις συνόψισε καυστικά τη στάση των κριτικών του με τη φράση: «Αυτός ο Ντόκινς είναι ένας επικίνδυνος τύπος. Όπως ο Μαρξ. Ή ο Δαρβίνος».


Οι φιλοσοφικές και κοινωνικές απόψεις του Ντόκινς

Στις επιστημολογικές και φιλοσοφικές διαμάχες με θεϊστές συναδέλφους του, ο Ντόκινς καταρρίπτει συστηματικά τα διάφορα θεολογικά επιχειρήματα, όπως η αντίληψη ότι το θρησκευτικό αίσθημα αποτελεί μια πηγαία αντίδραση στην ομορφιά της φύσης. Τονίζει ότι η ομορφιά και το μεγαλείο της φύσης δεν παραπέμπουν σε κάτι υπερφυσικό και μπορεί να εκτιμηθούν αληθινά μόνο από την άποψη της επιστήμης.

«Το λυρικό βιβλίο της Ούρσουλα Γκούντενουχ Τα Ιερά Βάθη της Φύσης πουλιέται σαν θεολογικό βιβλίο, εγκωμιάζεται από θεολόγους στο οπισθόφυλλο και τα κεφάλαιά του διανθίζονται ελεύθερα με προσευχές… Μα… η Γκούντενουχ δεν πιστεύει σε κανένα είδος υπέρτατου όντος… Συμμερίζεται με άλλους αθεϊστές επιστήμονες ένα αίσθημα θαυμασμού για το μεγαλείο του σύμπαντος και τη λεπτή πολυπλοκότητα της ζωής. Πραγματικά, το εξώφυλλο του βιβλίου της – το μήνυμα ότι η επιστήμη δεν “δείχνει σε μια ύπαρξη που είναι μουντή, κενή νοήματος, μάταιη”, αλλά απεναντίας, “μπορεί να είναι μια πηγή παρηγοριάς και ελπίδας” – θα μπορούσε να είναι το ίδιο κατάλληλο για το βιβλίο μου Ξεδιπλώνοντας το Ουράνιο Τόξο… Αν αυτό είναι θρησκεία τότε είμαι θρησκευόμενος. Αλλά δεν είναι. Και δεν είμαι» («Το βγδελυρό πετρέλαιο και το άγιον ύδωρ», ForbesASAP, 10/4/99). Αναφερόμενος στον τρόπο που οι θεολόγοι διαστρέφουν ανάλογου νοήματος περιστασιακές αναφορές μεγάλων επιστημόνων όπως ο Αϊνστάιν στο Θεό, ρωτά: «Aν ο Θεός είναι ένα συνώνυμο για τις βαθύτερες αρχές της φυσικής, ποια λέξη απομένει για το υποθετικό ον που απαντά στις προσευχές, παρεμβαίνει για να σώσει τους ασθενείς από καρκίνο ή βοηθά την εξέλιξη σε δύσκολα άλματα, συγχωρεί τις αμαρτίες ή πεθαίνει γι’ αυτές;» (στο ίδιο).

Ταυτόχρονα, ο Ντόκινς είναι εξίσου αδιάλλακτος απέναντι στους καλυμμένους, φιλελεύθερους απολογητές της θρησκείας, που διαχωρίζοντας υποκριτικά τη θέση τους, προσπαθούν να την εμφανίσουν ως εξίσου θεμιτή επιλογή με την επιστημονική άποψη:

«Η αγνωστικιστική συμφιλίωση, που είναι το ευπρεπές φιλελεύθερο σκύψιμο πίσω για να παραχωρηθεί το μέγιστο δυνατό σε οποιονδήποτε φωνάζει αρκετά δυνατά, παίρνει γελοία έκταση στο εξής συνηθισμένο κομμάτι στρεβλής σκέψης. Πάει περίπου ως εξής: Δεν μπορεί να αποδείξεις μια αρνητική πρόταση (ως εδώ καλά). Η επιστήμη δεν έχει τρόπο να καταρρίψει την ύπαρξη ενός υπέρτατου όντος (αυτό αυστηρά είναι σωστό). Συνεπώς, η πίστη ή όχι σε ένα υπέρτατο ον είναι ζήτημα καθαρής προσωπικής κλίσης, και άρα και τα δυο αξίζουν εξίσου σεβάσμια προσοχή! Όταν το λένε έτσι, η αυθαιρεσία είναι σχεδόν αυταπόδεικτη… Όπως το θέτει ο συνάδελφος μου, ο φυσικοχημικός Πίτερ Άτκινς, πρέπει να είμαστε εξίσου αγνωστικιστές γύρω από τη θεωρία ότι υπάρχει μια κανάτα τσαγιού σε τροχιά γύρω από τον Πλούτωνα. Δεν μπορούμε να την καταρρίψουμε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η θεωρία ότι υπάρχει μια τέτοια κανάτα μπαίνει σε ίσους όρους με τη θεωρία ότι δεν υπάρχει… Η επιθυμία να έχουμε και τα δύο δεν προκαλεί έκπληξη σε ένα καλό προπαγανδιστή. Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι η προθυμία των φιλελεύθερων αγνωστικιστών να συμβαδίσουν μαζί της και να η προθυμία τους να διαγράψουν, σαν απλοϊκούς, αναίσθητους εξτρεμιστές, εκείνους από μας που έχουμε την τόλμη να φυσήξουμε τη σφυρίχτρα» (στο ίδιο).

Όπως συμβαίνει με άλλους μεγάλους φυσικούς επιστήμονες, η κριτική του Ντόκινς στη θρησκεία έχει και αδυναμίες, στο βαθμό που δεν συνειδητοποιεί ξεκάθαρα τους κοινωνικούς όρους γένεσης της θρησκευτικής συνείδησης, όπως η εκμετάλλευση και η ανάγκη δικαίωσης της κατεστημένης τάξης. Ωστόσο, στις κοινωνικές του απόψεις είναι ριζοσπαστικός, μη διστάζοντας να καταγγέλλει δημόσια ενέργειες της αμερικάνικης κυβέρνησης όπως η εισβολή στο Ιράκ. Σε άρθρο του στο The Guardian στις 22 Μάρτη του 2003, «Η νίκη του Μπιν Λάντεν», υποστήριξε ότι ακριβώς η πολιτική των ΗΠΑ στο Ιράκ εκτρέφει την τρομοκρατία:

«Οτιδήποτε να έχει να πει κανείς για τα όπλα μαζικής καταστροφής, ή για τη βάρβαρη κτηνωδία του Σαντάμ ενάντια στο λαό του, ο λόγος που ο Μπους μπορεί να κάνει ατιμώρητα τον πόλεμό του είναι ότι μεγάλος αριθμός Αμερικανών, συμπεριλαμβανόμενου, προφανώς, του ίδιου του Μπους, τον βλέπουν σαν εκδίκηση για την 9/11. Αυτό είναι χειρότερο από παράδοξο. Είναι καθαρός ρατσισμός και/ή θρησκευτική προκατάληψη… Ο Σαντάμ Χουσεϊν ήταν μια καταστροφή για το Ιράκ, αλλά ποτέ δεν αντιπροσώπευε μια απειλή έξω από την άμεση γειτονιά του. Ο Τζορτζ Μπους είναι μια καταστροφή για τον κόσμο. Και ένα όνειρο για τον Μπιν Λάντεν».




Δαίμων της Οικολογίας,

τ. 71, 5/07

ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ EXELDIM


ΑΠΟ ΤΟΝ  ΑΔΑΜ, ή... ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΘΗΚΟ ;


Ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός  ξεκαθάρισε την διαφορά ζωής και σάρκας ανάμεσα στον άνθρωπο και στα κτήνη τής γής, όταν σαφέστατα στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο λέει:

" ...πόσω ούν διαφέρει άνθρωπος προβάτου;..." 

( Ματθ. ιβ΄12), και αλλού: 

"...κατανοήσατε τούς κόρακας, ότι ού σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν...πόσω μάλλον υμείς ( οί άνθρωποι ) διαφέρετε τών πετεινών..." 

(Λουκ. ιβ΄24), 


Ενώ ο Απόστολος Παύλος σημειώνει στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του, (ιε΄ 39) μια γενική διευκρίνιση:

"...ού πάσα σάρξ ή αυτή σάρξ, αλλά άλλη μέν ανθρώπων, άλλη δέ σάρξ κτηνών, άλλη δέ ιχθύων, άλλη δέ πετεινών..."

Αλλά, πέραν τών θεολογικών αυτών αναφορών, μιά χαρακτηριστική δημοσίευση πού είδαμε στόν τύπο δίνει μιά σύγχρονη απάντηση στό παραπάνω ερώτημα:

"...Σχετικά λοιπόν με τα όσα αντιεπιστημονικά κατά καιρούς γράφονται για την δήθεν «τεκμηριωμένη » και επιστημονικά αποδεδειγμένη (;) άποψη, περί της ξεπερασμένης πια, και αναπόδεικτης «θεωρίας της εξελίξεως» του Δαρβίνου, την οποία κατά τακτά διαστήματα ανασύρουν μέσα από τις σκόνες του έτους 1859, για να την λανσάρουν για καινούργια, θα θέλαμε να ρωτήσουμε όλους αυτούς, από πότε άρχισε και στην χώρα μας να βαπτίζεται μία  υποθετική   θεωρία ως … ατράνταχτη επιστημονική απόδειξη;      

Ο ίδιος ο Δαρβίνος στο βιβλίο του «Η καταγωγή των ειδών» χρησιμοποιεί την φράση    «We may well suppose»  (μπορούμε να υποθέσουμε) πάνω από   600  φορές!          

Αν ο ίδιος ο Δαρβίνος συνιστά την υπόθεση, και αν ο διάσημος φιλόσοφος – βιολόγος Hans Driesch (Χάνς Ντρίς), ο οποίος υπήρξε ο κύριος μαθητής του Χαίκελ, του εκπροσώπου δηλ. του υλιστικού μονισμού, γράφει επί λέξει ότι : 

«για τους φωτισμένους ανθρώπους, ο Δαρβινισμός έχει πεθάνει εδώ και χρόνια», μήπως αλήθεια ορισμένοι άνθρωποι της επιστήμης γίνονται, ηθελημένα ή άθελά τους, Δαρβινικώτεροι του Δαρβίνου ; 


2ον) Οσο για το τι ακριβώς πρεσβεύει η σύγχρονη Βιολογία, άς θυμηθούμε το τελευταίο συνέδριο του Σικάγου  στο οποίο συμμετείχαν πάνω από 160 επιστήμονες παγκοσμίου κύρους, Βιολόγοι, Γενετιστές, Εμβρυολόγοι, Παλαιοντολόγοι, Γεωλόγοι και Οικολόγοι, και θα πάρουμε την απάντηση. 

Ούτε λίγο ούτε πολύ, την Δαρβίνειο και την Νεοδαρβίνειο συνθετική θεωρία της εξελίξεως την έκανε κυριολεκτικώς σκόνη  καταλήγοντας :  

«Τέτοια εξέλιξη που να αφορά τον άνθρωπο   δεν   υπάρχει» . 

(εφημ. Σάνταιυ Τάϊμς ). 

Και ο καθηγητής Τζών Σεπκόσκι του Πανεπιστημίου του Σικάγου δήλωσε « Κουράσθηκα να ακούω να μιλούν για ατέλειες αποδείξεων στα απολιθώματα. Μέσα σε έναν αιώνα έπρεπε να τεκμηριωθεί επί τέλους μια επιστημονική άποψη ».          

Ο δε Φραντζέσκο Αγιάλα (F. j. Ayala) αυθεντία της σύγχρονης συνθετικής θεωρίας της εξελίξεως, παραδέχθηκε έντιμα παρ΄ όλο ότι είναι μαθητής του Ντομπλάνσκυ, ότι έχει πλέον πεισθεί, πώς οι μικρές αλλαγές δεν συσσωρεύονται ώστε να δημιουργούν βαθμιαία εξέλιξη (περιοδικό Science).

Τέλος, σαν απλοί άνθρωποι ας σκεφθούμε:

α) Αφού ο άνθρωπος «κατάγεται» από τον πίθηκο, όπως μερικοί άθεοι ισχυρίζονται     (προσπαθώντας να βγάλουν τον Θεό - Δημιουργό από την μέση) γιατί και  σήμερα    οι πίθηκοι να μη γεννούν ανθρώπους;
 Έτσι, έναν για δείγμα, μέσα στους τόσους αιώνες που πέρασαν ... 

β) Αφού ο άνθρωπος « κατάγεται » από τον πίθηκο, γιατί δεν χρησιμοποιείται αίμα πιθήκων σε αιμοδοσία ανθρώπων;  Αν συνέβαινε αυτό, αλλοίμονο τότε στους πιθήκους απανταχού της Γής … 

γ) Γιατί ο κυβισμός κρανίων, ανθρώπων  καί πιθήκων να είναι εντελώς άσχετος; 

δ) Γιατί δεν μπορεί να γίνη γενετική διασταύρωση με πίθηκο;  

Μήπως γιατί είναι  διαφορετικού είδους; (αλλαγή ειδών αδύνατος . 

ε) Αν ο άνθρωπος είναι προϊόν τυχαίας εξελίξεως, γιατί να έχη τέλεια οργανική συμμετρία;  
Γιατί να έχει  δυο πόδια ο πατέρας ή  η μητέρα, και τα παιδιά να γεννιούνται πάλι με δυο, και όχι με τρία  ή  τέσσερα πόδια, αφού όλα τυχαίως έγιναν; 

Γιατί να έχουμε πέντε δάκτυλα στο ένα χέρι, και πέντε στο άλλο; Και όχι  δέκα και δεκαπέντε; 

Γιατί όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι να έχουν δυο μάτια, και μάλιστα στο άνω και εμπρόσθιο τμήμα του κεφαλιού, για σωστή κατόπτευση του χώρου , και γιατί να μη βρίσκονται τα μάτια κάτω από τα …. πόδια, αφού όλα τυχαίως έγιναν; 

Γιατί τέτοια παγκόσμια αρμονία ; 
Πλήθος  « γ ι α τ ί » …

Και τέλος αλήθεια, γιατί μερικοί άνθρωποι, να χαίρονται, και να θέλουν να κατάγονται από πιθήκους, ψάρια, και φίδια, και να μη θέλουν έντιμα  να παραδεχθούν, (αφού όλη η παγκόσμια συμμετρία του Θεού, φωνάζει εναντίον τους) ότι κατάγονται από Θεό Δημιουργό, που συντηρεί έν σοφία τα πάντα, προσπαθώντας να ξαναζωντανεύσουν μία, ξεπερασμένη από την σύγχρονη επιστήμη θεωρία, ξεχνώντας ότι ζούμε στο έτος 2005 και όχι στα 1859 

Αλήθεια, γιατί;

Ας θυμηθούμε όμως και κάποια άλλα στοιχεία.

1) Τον Μάρτιο λοιπόν του 1981 ο Κυβερνήτης της Πολιτείας Αρκάνσας των ΗΠΑ , η Βουλή και η Γερουσία, ενέκριναν έκδοση Νόμου για την επιβολή της διδασκαλίας της Αγίας Γραφής περί Δημιουργίας , ως επιστημονικής, α π ρ ό σ β λ η τ η ς  μέχρι τώρα θεωρίας . 

2) Τον ίδιο μήνα έγινε στο Λός Αντζελες μία δίκη. Κατηγορούμενο ήταν, ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα της Καλιφόρνιας, για διδασκαλία των μαθητών με αναπόδεικτες θεωρίες, πού δίδασκε ότι ο άνθρωπος κατάγεται από « αμοιβάδες, ψάρια, και ερπετά » . Μηνυτής, εκ μέρους του 13 ετούς παιδιού του, ο Κέλλυ Σηγκραίηβς, εκδότης και Διευθυντής του Κέντρου Ερευνών της Επιστήμης της Δημιουργίας . 

Απόφαση : Να δοθεί εντολή σε όλες τις εκπαιδευτικές αρχές της Πολιτείας ώστε να καταργηθεί ο δογματικός τρόπος της θεωρίας και να διδάσκεται ως μία πιθανότης. 

3) Οι Πολιτείες Νότιος Ντακότα, Ουϊσκόνσιν και Μισσούρι, διδάσκουν την Βιβλική άποψη στο μάθημα της Βιολογίας, ενώ η Αϊόβα και το Τέξας διδάσκουν την Δαρβίνειο, σαν μια από τις διάφορες θεωρίες. 

Οι Πολιτείες Μισσισιπή, Γεωργία, και Ινδιάνα, διδάσκουν την Βιβλική θέση της Γενέσεως ως επιστημονική. 

Ακόμη, στο Πανεπιστήμιο Μίτσιγκαν η έκθεση περί Νεοδαρβινισμού έχει πια περιορισθεί από 2.750 λέξεις μόνο σε 296!…


Πηγή: 
http://www.kivotoshelp.gr/index.php/praktikh-theologia-menu/107-apo-ton-adam-i-apo-ton-pithiko

Η Κιβωτός του Νώε θα επέπλεε ακόμα και με 70.000 ζώα - Ενα εκπληκτικό πείραμα από το Πανεπιστήμιο του Leicester


Πόσα ζώα τελικά θα μπορούσε να φιλοξενήσει η Κιβωτός του Νώε χωρίς φυσικά να βυθιστεί; Την απάντηση δίνουν επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Leicester, οι οποίοι μετά από ένα εκπληκτικό πείραμα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο αριθμός θα μπορούσε να φθάσει ακόμα και τα 70.000 ζώα.

Λαμβάνοντας υπόψιν τις διαστάσεις που αναφέρονται στη Βίβλο, οι ερευνητές υποστηρίζουν πως η Κιβωτός του Νώε θα μπορούσε να επιπλεύσει ακόμα και αν μεταφέρονταν στο εσωτερικό της δύο ζώα από κάθε είδος.

Σύμφωνα με την Telegraph, η ομάδα μεταπτυχιακών φοιτητών από το Τμήμα Φυσικής και Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο δεν είναι σίγουροι πως τελικά τα ζώα θα χωρούσαν σε αυτό τη βάρκα. Ωστόσο, δηλώνουν βέβαιοι πως θα άντεχε το βάρος 70.000 ζώων χωρίς να βυθιστεί.

Σύμφωνα με τη Βίβλο, ο Θεός έδωσε εντολή στο Νώε να κατασκευάσει ένα σκάφος με διαστάσεις 300 πήχεις μήκος, 50 πήχεις πλάτος και 30 πήχεις ύψος – συνιστώντας ξύλο gopher (έτσι αναφέρεται στη Βίβλο) για την τεράστια σωσίβια λέμβο.

Οι φοιτητές υπολόγισαν πως η εβραϊκή και αιγυπτιακή μέθοδος μέτρησης πήχεων αντιστοιχεί στα 48,2 εκατοστά, με αποτέλεσμα η Κιβωτός να έχει μήκος 144 μέτρα.

«Δε νομίζω πως η Βίβλος μπορεί να θεωρηθεί επιστημονικά ακριβής πηγή πληροφοριών, οπότε υποθέτω πως εκπλαγήκαμε όταν ανακαλύψαμε πως όντως αυτό μπορούσε να είναι και σωστό. Δεν αποδεικνύουμε πως είναι αλήθεια, αλλά η ιδέα σίγουρα θα μπορούσε να ευδοκιμήσει» ανέφερε ο 22χρονος φοιτητής Τόμας Μόρις.

Πηγή: Η Κιβωτός του Νώε θα επέπλεε ακόμα και με 70.000 ζώα -Ενα εκπληκτικό πείραμα από το Πανεπιστήμιο του Leicester | Ειδήσεις και νέα με άποψη http://www.iefimerida.gr/node/149874#ixzz2y2CKYNy4






Αναδημοσίευση video από:
https://www.youtube.com/watch?v=Oy6BhChYXm8&list=UU_qU9G87zFN4ET1KoJCR39w