Η σχέση της Ορθόδοξης πίστης και των Επιστημών στο πρόβλημα της καταγωγής του ανθρώπου (και μια καλά κρυπτόμενη πλάνη)- Εισήγηση του θεολόγου Ανέστη Καλλίνικου στο Σεμινάριο Απολογητικής της Ι.Μ.Κηφισιάς

Αναδημοσίευση από: 
 Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον
Ο εισηγητής  κ.Ανέστης Καλλίνικος  με τον εκπρόσωπο της Ι.Μητροπόλεως Πρωτ. Χαράλαμπο Θεοδώση

Άκρως αποκαλυπτική και εξόχως ενδιαφέρουσα η εισήγηση του θεολόγου-εκπαιδευτικού κ.Ανέστη Καλλίνικου στο Σεμινάριο Απολογητικής της Ι.Μ.Κηφισίας, Αμαρουσίου & Ωρωπού. Μεταξύ άλλων ο ομιλητής ανέδειξε το πρόβλημα που προσπαθεί να δημιουργήσει η κίνηση της λεγομένης Εξελικτικής Δημιουργίας η οποία δραστηριοποιείται στο διαδικτυακό χώρο από συγκεκριμένες ιστοσελίδες. Μεταξύ άλλων ο κ.Καλλίνικος είπε και τα εξής:

Η θέση του ομλούντος για το ζήτημα της σχέσης της πίστης προς την επιστήμη δεν θα μπορούσε να εκφραστεί καλύτερα παρά με τα λόγια του π. Γεωργίου Μεταλληνού:
«Τὸ πρόβλημα τῆς σύγκρουσης πίστης καὶ ἐπιστήμης πέρα ἀπὸ τὴ σύγχυση τῶν γνώσεων, ἔχει ὡς αἰτία καὶ τὴν ἰδεολογικοποίηση τῶν δυὸ ὄψεων τῆς γνώσης. Χριστιανικὰ προέκυψε, ἔτσι, μιὰ νοσηρὴ ἀπολογητικὴ (Ἕλληνας καθηγητὴς τῆς Ἀπολογητικῆς προέτεινε πρὶν ἀπὸ χρόνια «μαθηματικὴ ἀπόδειξη περὶ τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ»!). Κάποτε λησμονεῖται ὁ ἀξιωματικὸς λόγος, ὅτι ἡ ἐπιστήμη εἶναι ἐγκλωβισμένη στὰ ὅρια τῆς φθορᾶς καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπερβεῖ τὴ λογικὴ τῆς φθορᾶς. Ἡ ἔπαρση τῶν ἐπιστημόνων (ὁ κ. Κ. Ζουράρις ἔχει πεῖ πολὺ ὀρθά, ὅτι «ἡ ἐπιστήμη εἶναι ὁ παιδισμὸς τῶν ἐνήλικων») ὁδηγεῖ στὸ «θετικισμὸ» καὶ τὸν «οἰκονομισμό», ἀπολυτοποιημένα μεγέθη.[…] Ἡ ἀναγνώριση τῶν ὁρίων τῶν δυὸ γνώσεων (κτιστοῦ καὶ Ἀκτίστου) καὶ ἡ χρήση τοῦ κατάλληλου γιὰ τὴν καθεμία ἀπὸ αὐτὲς ὀργάνου εἶναι στοιχεῖο τῆς πατερικῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία ἱεραρχεῖ τὴν «κάτω» ἢ «ἔξω» σοφία στὴν «ἄνω» ἢ «θεία» γνώση. Ἀντίθετα, ἡ σύγχυσή τους διαιωνίζει τὶς ἑκατέρωθεν παρερμηνεῖες καὶ συντηρεῖ τὴ σύγκρουσή τους».

Νομίζω πως, κανείς συμφωνεί με τις τελευταίες προτάσεις του π. Γεωργίου, θα συμφωνήσει πως ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση προκαλεί ένα ιδιόμορφο φαντασιακό κατασκεύασμα που άλλοτε προσλαμβάνει κατά γράμμα και κατά κυριολεξία τα βιβλικά κείμενα, άλλοτε τα αλληγορεί, άλλοτε διορθώνει τις μεταφράσεις των Ο’, άλλοτε τις αγνοεί και καταφεύγει στο Μασοριτικό κείμενο και τελικά όλα τα θέτει υπό το πρίσμα της δαρβινικής θεωρίας. Ακόμη και οι πατέρες της Εκκλησίας δεν πληρούν τις προδιαγραφές της «εξελικτικής δημιουργίας» και ως εκ τούτου αποκαθηλώνονται από ερμηνευτές της Γένεσης, εφόσον δεν κατέχουν την εν λόγω θεωρία. Παραδόξως όμως, πολλά πατερικά χωρία εμφανίζονται ως εκκλησιαστική επικύρωση σε επί μέρους επιχειρήματα, όπου η αερολογία απαιτεί θεολογικά φτιασίδια για να ράψει πάνω στο αγιογραφικό σώμα ένα εξελικτικό πανωφόρι.

Η καταγωγή του ανθρώπινου γένους από τον βιβλικό Αδάμ είναι δεδομένη και δεν διανοήθηκε ποτέ κανείς ενσυνείδητος χριστιανός να την αμφισβητήσει κατά τους δεκαπέντε μετά Χριστόν αιώνες. Πρόβλημα δημιουργήθηκε στην Δύση όταν ο ορθολογισμός έβαλε στο στόχαστρο και την Γένεση και προσπάθησε να απομυθοποιήσει –δήθεν- τη διήγηση και τα αποτελέσματα αυτά τα γνωρίζουμε από τα κατά τους δύο τελευταίους αιώνες πορίσματα της «αρνητικής κριτικής», γέννημα-θρέμμα του διαμαρτυρόμενου χριστιανισμού.

Θα κλείσω το παρόν με κάποιες παρατηρήσεις του Θεοφίλου Αντιοχείας:
«οὐδὲ ἀγένητος ὁ κόσμος ἐστὶν καὶ αὐτοματισμὸς τῶν πάντων, καθὼς Πυθαγόρας καὶ οἱ λοιποὶ πεφλυαρήκασιν, ἀλλὰ μὲν οὖν γενητὸς καὶ προνοίᾳ διοικεῖται ὑπὸ τοῦ ποιήσαντος τὰ πάντα θεοῦ· καὶ ὁ πᾶς χρόνος καὶ τὰ ἔτη δείκνυται τοῖς βουλομένοις πείθεσθαι τῇ ἀληθείᾳ». Η πιο εντυπωσιακή φράση από όλο το απόσπασμα είναι «αὐτοματισμὸς τῶν πάντων» που θυμίζει εκπληκτικά ανάλογες εκφράσεις στις σύγχρονες επιστημονικές θεωρίες. Και πάλι, αν κάποιος προσποιηθεί πως αυτά ανήκουν στο χώρο της επιστήμης και πως ένας εκκλησιαστικός πατέρας δεν είναι αρμόδιος να τα σχολιάσει, θα πρέπει να προσέξει την θεολογική προοπτική του Θεοφίλου, την αντίθεσή του στην αυτόματη γένεση ή την αιωνιότητα του κόσμου και την θέση πως ο κόσμος διοικείται από την θεϊκή πρόνοια.