Εις τους πιθήκους, ευγενείς προπάππους να ζητήσω. . .


ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ

Χριστέ ! σε τούτα τ’άπιστα, καταραμένα χρόνια,

Που δεν πιστεύουν τίποτε, ούτ’αγαπούν κανένα,

Που φως μας οδηγεί τυφλό και μας παγώνουν χιόνια,

Εγώ πιστεύω κι’ αγαπώ ολόψυχα Εσένα !

___

Δεν έγινα τόσο σοφός ακόμα για να σβήσω

Μονάχος την υστερινή ελπίδα …και δεν τρέχω

Εις τους πιθήκους, ευγενείς προπάππους να ζητήσω

Πατέρα το θεόπλαστο Αδάμ αρκεί να έχω.

Ας χαίρονται την υψηλή αυτοί καταγωγή τους,

Και την ελπίδα ας σβήνουν με τη σοφή πνοή τους !

___

Όνειρα βλέπουν κ’ οι τυφλοί στου ύπνου την αγκάλη

Βλέπουν το φως που δεν μπορούν ημέρα να το ιδούνε,

Κι’ όταν ξυπνούνε, μένουνε σε μαύρη νύχτα πάλι’

Μα στο σκοτάδι με το φως ονείρου περπατούνε…

Αφήστε τους’ τον ύπνο τους φωτίζει ο θεός τους’

Όταν ξυπνάτε τους τυφλούς, τους κλέβετε το φως τους !

___

“Πιστεύω !” να τα φώτα μου’ το Ευαγγέλιο μου

Διαβάζω μ’ άδολη καρδιά κ’ ευρίσκω το Θεό μου.

Και πιο σκοτάδι, ποια νυχτιά αυτό δεν εξορίζει;

Σαν ήλιος κάθε του ψηφί και γράμμα με φωτίζει.

Βλέπω, ακούω το Θεό σε κάθε του σελίδα,



Και πιάνω με τα χέρια μου, την πιάνω την ελπίδα !


Αχιλλέας Παράσχος 

[ΠΟΙΗΜΑΤΑ, τόμ. 3ος, έκδ. Ανδρέα Κορομηλα, Αθήνα 1881, σ. 203— 4 καί 207, άπό τή σειρά «Φύλλα». Τό ώραΤο αύτό ποίημα «Πρός τόν Χριστόν» (1879) είναι 15στροφο καί έπιλέξαμε τίς άνωτέρω 3 στροφές. — Ό ποιητής, καταγόμενος άπό τή Χίο, γεννήθηκε στό Ναύπλιο (1838), άλλ' έζησε στήν Αθήνα (Ϊ1895). Υπήρξε ό τελευταΤος έκπρόσωπος τής Ρομαντικής Σχολής. Τό έπώνυμό του ήταν Νασάκης η Νασίκογλου].
____________________________

 «... εις τούς πιθήκους... προπάππους νά ζητήσω»!

Αναίρεση «Θεωρίας Εξελίξεως» Δαρβίνου (Darvin, 1809—1882) και των Δαρβινιστών, πού... προτιμούν ως πρόγονο τον πίθηκο!

Ερμηνεύοντας ο σοφός και πολυγραφότατος Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (1749—1809) τη φράση «...τον αίτιον τον είναι τά πάντα...» (γ' Τροπάρ. δ' Ωδής του Κανόνος τής Υπαπαντής) γράφει πρώτα για τη δημιουργία τής ύλης από το Δημιουργό Θεό: «...την ύλην Όλην των κτισμάτων Αυτός παράγει εκ του μη όντος εις το είναι και τα είδη Αυτός επιθέτει εις αυτήν...». 

Γιατί στη φράση του Προφήτη Μωυσή (στό 1ο κεφ. στίχ. 11—12 τής Γενέσεως, Π.Δ.) 
«...κατά γέ­νος καί καθ' ομοιότητα», 
ώς «ομοιότης» νοούνται και είναι τα είδη, ως δημιουργία του Θεού και όχι ως... εξέλιξη, 
Όπως «θεωρούν» - υποθέτουν καί φαν­τάζονται 
όσοι προτιμούν να έχουν προγόνους τούς πιθήκους (μαϊμούδες) και όχι τον Θεόπλαστο Αδάμ, όπως λέγει ο ποιητής.

Καί άκριβώς, ήδη τον 4ο αι. μ.Χ. ο στην εποχή του πανεπιστήμων Άγιος καί Μέγας Βασίλειος (2ος άπό 10 άδ.), ερμηνεύοντας τήν Εξαήμερο τοϋ Προφήτη Μωυσή (Όμιλ. Β', ΡΟ Μί^πο, 29, 33Α) γράφει σαφώς:
«Ό Θεός πρίν τι των νυν δρωμένων γενέσθαι είς νουν λαβόμενος και όρμήσας άγαγεΐν είς γένεσιν (= να φέρει, δημιουργήσει) τα μή όντα (= ανύπαρκτα πριν), ομού τε (= ταυτόχρονα) ένόησεν όποίόν τινα χρή τόν Κόσμον είναι και τω ειδει αυτοϋ την αρμόζουσαν ύλην συναπεγέννησεν»! 

"Ητοι («ταύτον ειπείν»), εξηγεί ο Άγιος Νικόδημος
«ύλην ειδοποιημένην (= με τα διάφορα είδη) ο Θεός παρήγαγεν εκ του μη όντος εις το είναι»! 

(«Έορτοδρόμιον», τόμ. Α', σ. 348, εκδ. «Όρθόδοξη Κυψέ­λη», Θεσ/κη 1987. Βλ. όλόκληρες τίς σελ. 348—50).

Και παραθέτει επίσης ο Άγιος Νικόδημος παρόμοιο χωρίο του  Αγίου Μαξίμου του ομολογητή  (580—662)

«...Ημείς δε τον παντοδύναμον έγνωκότες Θεον, ου ποιοτήτων, άλλ ουσιών πεποιωμένων (= μέ τά είδη τους) 
δημιουργόν αυτόν είναί φαμεν»

 (= λέγομεν. Δ' Έκατοντάς τών περί Άγάπης, κεφ. ζ'-6ο, ΡΟ Μί^πο, 90, 1049).
Παραθέτει ακόμη ο Άγιος Νικόδημος σχετικά χωρία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και άλλων Πατέρων σε μεγάλη σχετική Σημείωση, απολογητική και ομολογητική.

Γι' αυτό και την εκτενή αυτή αναφορά του Αγίου Νικοδήμου συνιστούμε ιδιαίτερα στους δυναμένους να τη μελετήσουν και να διαφωτίζουν τα τέκνα τους — μαθητές-μαθήτριες, αλλά και φοιτητές-σπουδαστές κ.α.— να μην πιστεύ­ουν τις «θεωρίες» και μυθολογίες κάποιων σχολικών βιβλίων, που ιδιαίτερα τελευταία περιέχουν και σκόπιμα διδάσκουν ανιστόρητα και αντιχριστιανικά - αντορθόδοξα μαθήματα ως δήθεν «επιστημονικά»!

(Από την μεγάλη βιβλιογραφία των αντιδαρβινιστών, άναιρούντων την «Θεω­ρία Εξελίξεως», συνιστούμε μελέτες-αρθρα τοϋ Ίατροϋ Καθηγητή Πανεπιστημίου Άθηνών Αθανασίου Άβραμίδη καί μάλιστα τό βιβλίο του «Ή προέλευση τοϋ κό­σμου καί τής ζωής καί οί θεωρίες τής εξελίξεως», εκδ. «ΤΗΝΟΣ», Άθήνα 2006. Βλ. καί τεϋχος τοϋ Περιοδικοϋ μας Ε.Π.Ο., άρ. 121, Ίαν.-Μάρτ. 2009, σ. 26—27, Οπου καί δύο σημαντικά σχετικά άποσπάσματα του Άγίου Μαξίμου του Ομολογητού).